صریر

زار الرئيس المؤتمن

2009-02-09T13:54:00.008+03:30

احمد مطر شاعر عراقی، اهل بصره و شیعه مذهب است.

شاعر مبارز در دوران تسلط رژیم صدام حسین و شاعري كه به لطف ذهن و زبان متفاوتش در عرصه شعر سياسي عرب از اقبال خاص و عام برخوردار است.

او شاعری است نوپرداز، فارغ از التزا مبه رعایت قید متساوی المصراع بودن شعر، اگرچه به وزن های عروضی و به کار گیری قافیه در شعر پایبند است. داستانی بودن بافت شعر، از دیگر ویژگی های سبکی مطر است که ریشه در تجربه داستان نویسی او در دوران نوجوانی اش دارد.

او در پاسخ یکی از خبرنگاران عرب که از او می پرسد: << تو یک رزمنده ای یا یک شهید زنده؟ >> می گوید: << من رزمنده ای هستم با چندین تُن افکار منفجر شونده در اعماق وجودم. هر روز با این افکار، خودم را به قصرهای ستمکاران می کوبم تا خودم و آنها را یکجا منفجر کنم، اما ممکن است که روزی از تکرار این عمل خسته شوم- روزی که بی فایده بودن آن بر من ثابت شود – و در آن روز بعید نیست که آخرین شعرم را با یک کامیون مواد منفجره بسرایم.

شعري از او در زمان حکومت صدام حسين. (ترجمه در لينکي در قسمت نظرات موجود است)

زار الرئيس المؤتمن
بعض ولايات الوطن
و حين زار حيّنا
قال لنا
هاتوا شكاواكم بصدقٍ في العلن
و لا تخافوا أحدا فقد مضى ذاك الزمن

فقال صاحبي حسن:
يا سيدي
أين الرغيف واللبن؟
و أين تأمين السكن؟
و أين توفير المهن؟
و أين من
يوفر الدواء للفقير دونما ثمن؟
يا سيدي لم نر من ذلك شيئا أبداً

قال الرئيس في حزن
أحرق ربي جسدي
أكلّ هذا حاصل في بلدي؟
شكرا على صدقك في تنبيهنا يا ولدي
سوف ترى الخير غدا

****
و بعد عام زارنا
و مرة ثانية قال لنا
هاتوا شكاواكم بصدق في العلن
و لا تخافوا أحدا
فقد مضى ذاك الزمن

لم يشتك الناس فقمت معلنا
أين الرغيف و اللبن ؟
و أين تأمين السكن ؟
و أين توفير المهن؟
و أين من
يوفر الدواء للفقير دونما ثمن؟
معذرة يا سيدي
و أين صاحبي حسن؟

فرشته

2008-09-17T16:01:00.001+04:30

امير مؤمنان على - عليه السلام - فرمود:

مَا الْمُجاهِدُ الشَّهيدُ فى سَبيلِ اللهِ بِاَعْظَمِ اَجْراً مِمَّنْ قَدَرَ فَعَفَّ، لَكادَ الْعَفيفُ اَنْ يكُونَ مَلَكاً مِنَ الْمَلائِكَة؛

مجاهدى كه در راهِ خدا شهيد شود، پاداش او بيشتر نيست از كسى كه بتواند كار حرامى را انجام دهد ولى عفّت بورزد. حقّاً شخص عفيف و پاكدامن نزديك است فرشته‌اى از فرشتگان گردد.

نهج البلاغه، حكمت 474

روزه به مال یتیم مار بود در سله

2008-09-09T11:00:00.005+04:30

قصیده ای از سنایی

ای دل غافل مباش خفته درین مرحله

طبل قیامت زدند خیز که شد قافله

روز جوانی گذشت موی سیه شد سپید

پیک اجل در رسید ساخته کن راحله

آنکه ترا زاد مرد و آنکه ز تو زاد رفت

نیست ازین جز خیال نیست از آن جز خله

خیز و درین گورها در نگر و پند گیر

ریخته بین زیر خاک ساعد و ساق و کله

آنکه سر زلف داشت سلسله بر گرد رو

سلسله‌ی آتشین دارد از آن سلسله

تکیه مکن بر بقا زان که در آرد به خاک

صولت شیر عرین، پیکر اسب گله

زود کند او خراب این فلک کوژ را

هم زحل و مشتری هم اسد و سنبله

این همه آهنگ تو سوی سماع و سرود

وینهمه میلت مدام سوی می و ولوله

خانه خریدی و ملک باغ نهادی اساس

ملک به مال ربا خانه به سود غله

فرش تو در زیر پا اطلس و شعر و نسیج

بیوه‌ی همسایه را دست شده آبله

او همه شب گرسنه تو ز خورشهای خوب

کرده شکم چارسو چون شکم حامله

در همه عمر ار شبی قصد به مسجد کنی

گر چه به روی و ریا بر کنی از مشعله

در رمضان و رجب مال یتیمان خوری

روزه به مال یتیم مار بود در سله

مال یتیمان خوری پس چله داری کنی

راه مزن بر یتیم دست بدار از چله

گر بخوری شکر کن ور نخوری صبر کن

پس مکن از کردگار از پی روزی گله

چند شوی ای پسر از پی این لقمه چند

همچو خران زیر بار همچو سگان مشغله

دامن توحید گیر پند سنایی شنو

تا که بیابی به حشر ز آتش دوزخ یله

کاملش را اینجا بخوانید.

فلینظر الإنسان إلی طعامه

2008-07-08T12:47:00.003+04:30

«باید عده‌ای از اهل فن، کتاب‌های گمرا‌ه‌کننده را تشخیص دهند و آنها را در دسترس کسانی که از آنها متاثر می‌شوند، قرار ندهند. نباید با نام گسترش فرهنگ مطالعه هر کتابی در اختیار هر کسی قرار گیرد.»
وی با تلاوت آیه‌ای از قرآن کریم با این معنا که هر انسانی باید بنگرد چه طعامی می‌خورد، افزود: «تعبیر این آیه این است که انسان باید بنگرد چه طعامی در اختیار فکرش قرار می‌دهد چرا که کتاب‌ها، مائده و سفره غذای فکر انسانند.»

آیت‌الله وحید خراسانی در دیدار با دبیر کل انجمن کتابخانه‌های عمومی کشور

داماد

2008-06-10T14:17:00.003+04:30

امام سجاد علیه السلام هر گاه دامادش بر او وارد می شد عبای خود را زیر پایش می انداخت و با صدای بلند می فرمود:

مرحبا به مردی که زحمت و خرج را از گردن ما برداشت و کسی را که ما باید نگهداری کنیم نگهداری کرد.

وسائل الشیعه 14/24

مَثل ما

2008-05-27T14:38:00.006+04:30

امیرخانی در پایان خطاب به دانشجویان حاضر در جلسه گفت:
«مَثَل مملکت ما مثل پدر بی‌کاری است که طلای مادر خانه را می‌فروشد و برای بچه‌هایش غذا می‌آورد.
فرزند این خانه که شما هستید، راهی پیدا کنید که طلای مادر را نفروشند.
امیدوارم به آن‌جا برسیم.»

امیرخانی: طلای مادر را می‌فروشیم!

شهید شد که رأی خود را نفروخته باشد

2008-02-06T14:37:00.000+03:30

از قبل از مردن معاویه و هم‌چنین بعد از مردن او، در دوره یزید، چه وقتی که امام در مدینه بود و چه در مکه و چه در بین راه و چه در کربلا، آن‌ها از امام فقط یک امتیاز می‌خواستند و اگر آن یک امتیاز را امام به آنها می‌داد، نه تنها کاری به کارش نداشتند، اِنعام‌ها هم می‌کردند.
امام هم همه آن رنجها را تحمل کرد و تن به شهادت خود و کسانش داد که همان یک امتیاز را ندهد. آن یک امتیاز، فروختن رأی و عقیده بود. در آن زمان صندوق و انتخاباتی نبود. بیعت بود. بیعت آن روز، رأی دادن امروز بود. پس امام اگر یک رأی غیروجدانی و غیرمشروع می‌داد، شهید نمی‌شد.
شهید شد که رأی و عقیده خودش را نفروخته باشد.

استاد شهید مطهری

زن یا که مرد؟

2008-02-06T14:18:00.000+03:30

زن یا که مرد، مانده‌ام آیا کدام را

با تو شروع کرده، بگویم سلام را

باید چگونه از تو سرود، از رسالتت

باید چگونه بی‌تو سرود، التیام را

اسلام اگر که مانده به دنیا هنوز هم

مدیون نطق‌های تو است این دوام را

حالا بگو که من چه بنامم تو را، عزیز!

انسان، فرشته، یا که مقام امام را

خورشید و ماه، کوچک و پست‌اند بعد از این

باید چه خواند قافله‌سالار شام را

سرلوحه اسیری و غربت، و بیشتر

اما نمی‌شود که بگویم کلام را

با تو تمام حنجره‌ام باز می‌شود

بی‌تو نمی‌شود که سرود آن قیام را

مهدی خوانساری

از مجله دیدار آشنا

قله ها در دسترس همه است

2007-12-31T13:25:00.000+03:30

هر انسانی میتواند به آن قله اوجی برسد که عالیترین انسان ها رسیدند.
مهم مقدار استعدادها نیست تا بگویید ما کمتر از آنها داریم؛ چون آنها با استعدادهاشان به این جریان نرسیدند.
وقتی به آن قله و اوج رسیدند که آنچه را داشتند، خرج کردند و به جریان انداختند.
ساده تر بگویم: آنچه آدمی را بالا میبرد نه سرمایه است و نه عمل، که سعی اوست.

از نوشته های استاد علی صفایی حائری
از کتاب حرکت
برگرفته از وبلاگ زندگی صحنه پیکارهاست

پیامبر و کودک

2007-10-08T14:09:00.000+03:30

کودکان را دوست بدارید

به آنها مهربانی کنید
اگر به آنها قولی دادید، به قولتان وفا کنید
آنها فکر می کنند شما روزی رسان شان هستید

رسول خدا اینها را فرمودند.

پس
به کودکت بگو: دوستت دارم
در آغوش بگیرش و نوازشش کن
یا به ش قول نده، یا اگه دادی به قولت عمل کن

ما هیچیم. هر چه هست تویی

2007-09-19T13:02:00.000+03:30

خدایا
ما اگر خلاف می کنیم، نادانیم. تو بر ما ببخش
.
.
.
خدایا تو ما را لیاقت بده که در این مهمانی که از ما کردی به طور شایسته وارد شویم

تو مرداری یا مذبوح؟

2007-07-23T13:41:00.000+03:30

مرگ قطعی است...روزها که می گذرند، مثل موش هایی هستند که طناب عمر ما را می جوند...
گذشت زمانه ما را به خاک بر می گرداند، مگر اینکه قبلا خودمان را بقایی داده باشیم و ذبح کرده باشیم.
آن هایی که ذبح نیستند، مردار هستند. ارزش ندارند. از دست رفته هستند.

کتاب: از حقیقت حج
نويسنده: عين صاد
علي صفايي حائري

از وبلاگ : زندگي صحنه پيکارهاست

ماهي و دريا

2007-06-06T16:40:00.001+03:30

امام مثل بقیه نبود. با همه فرق می‌کرد. امام مثل هوا بود. همه آنرا تجربه می‌کردند. به نحو مطبوعی، عمیقاً آن را در ریه‌ها فرو می‌بردند. اما هیچ وقت لازم نبود راجع به آن فکر کنند. هوا ماندنی است. امام دریا بود و ماهی ها به جز آب چه می دانند؟ تمام زندگیشان آب است. وقتی ماهی از آب جدا شود، روی زمین بیفتد (تازه زمینی که آرام تر از دریاست)، شروع می کند به تکان خوردن. ماهی دست و پا ندارد! وگرنه می‌شد نوشت که به نحو ناجوری دست و پا می زند. تنش را بر زمین می کوبد. و گاهی به اندازه طول بدنش از زمین بالاتر می رود و دوباره به زمین می خورد. ستون مهره هایش را خم و راست می کند. مثل فنر از جا می پرد. با سر و دمش به زمین ضربه می زند. به هوا بلند مي‌شود. با شکم روی زمین می افتد. و دوباره همین کار را تکرار می کند. اگر حلال گوشت باشد و فلس داشته باشد، در طی این بالا و پایین پریدن ها مقداری از فلس هایش از پوست جدا می شود و روی زمین می ماند. البته بعضی ماهیگیرها اشتباه می کنند و روی شکم ماهی سنگ می گذارند تا بالا و پایین نپرد! علم می گوید ماهی به خاطر دور شدن از آب، به دلایل طبیعی می میرد. اما هر کس یک بار بالا و پایین پریدن ماهی را دیده باشد، تصدیق می کند که ماهی از بی آبی به دلیلی طبیعی نمی میرد. ماهی به خاطر آب خودش را می کشد!

خشم، عجز، تنهایی، اینها لغاتی علمی نیستند. ارمیا ماهی بی دست و پا و حلال گوشتی شده بود روی زمین!

همه همین طور بودند. اگر چه در گفتگوها حرفی از امام برده نمی شد، اگر چه در بسیاری از جاها تصویر کاغذیش حضور داشت، اگر چه در خیلی از جاها فقط پای جمله ای اسمش را نوشته بودند، اما همه جا حضور داشت. خیلی چیزها بدون اسمش هیچ معنیی نداشت. جبهه، خط مقدم، بسیجی، و حتی چیزهای بزرگتر مثل انقلاب. امام برای آنهایی که دوستش داشتند، یک حضور دائمی نامحسوس بود. وقتی امام می گفت:

- من بازوی شما را می‌بوسم،

گرمایی از بازوی چپ تا قلب هزاران بسیجی جریان پیدا می کرد. این گرما وجود داشت. انگار که امام بازوی تک تک آنها را بوسیده باشد. حال آن که بسیاری از آنان هیچ وقت امام را ندیده بودند. بسیجی بدون امام معنی نداشت. وقتی وجود آدم تا این درجه به وجود دیگری وابسته باشد، هیچ وقت در مورد وجود دیگری فکر نمی کند. کسی باور نمی کرد امام بمیرد. به فکر کسی هم نمی آمد که امام بمیرد. مرگ امام در مخیله هیچ کسی نمی گنجید و از این رو بود که بعد از اعلام خبر مرگ، همه گیج بودند. بدترین قشرهای اجتماعی، در مورد مسایل اجتماعی، فئودال ها و بورژواها هستند. زاویه دیدشان نسبت به مسایل اجتماعی از بدترین جهت است. در ایران، البته بعد از انقلاب، این دو دسته با هم مخلوط شده بودند. انقلاب طبقه فئودال را بورژوا می کند. جنگ طبقه بورژوا را فئودال می کند. در ایران بلافاصله بعد از انقلاب، جنگ شده بود!

شاید تعریف بورژوا همین باشد. کسی که فقط از زاویه دید خودش به مسایل اجتماعی فکر می کند. همه بورژواها و فئودال های ایرانی همین خاصیت را دارند. اما سوگ امام برای آنها عجیب بود. زاویه دید آنها را حتی چیزی مثل شوک اجتماعی پذیرش صلح هم به هم نزده بود. در هنگام پذیرش قطعنامه که اپوزیسیون‌ها از به هدر رفتن نیروی نهفته جوانان می گفتند، هنگامی که بسیجی ها بدون دلیل واضحی ناراحت بودند، وقتی که مردم، همه گیج بودند، طبقه بورژوا مشغول پرتنش ترین معاملات اقتصادی بودند. پشت آنها را مرگ صدها هزار نفر هم نمی لرزاند!

اما حالا مرگ یک نفر زاویه دید آنها را عوض کرده بود. همه گیج بودند. وقتی خبر مرگ امام را می شنیدند، باور نمی کردند. آقای رییس معدن سنگ های ساختمانی، اگر قبل از این که به فکر معدنش باشد، به فکر سودش باشد، گیج می شود. او که علی القاعده وقایع اجتماعی، آن جايی برایش اهمیت پیدا می کند که به سود شخصیش مربوط شود، نمی تواند گیجی‌اش را پنهان کند. این طبقه همه همین طور بودند. خیلی‌ها سعی می کردند خود را ناراحت نشان ندهند. چرا که نظام سیاسی- اجتماعی فقط یک بستر است برای فعالیتهای اقتصادی. این بستر هر چه باشد تفاوتی ندارد. اگر زیاد رنگ عوض کند، فعالیت های اقتصادی متنوع تر می شود. اگر ثابت باشد، سود را باید در کارهای بلند مدت اقتصادی جستجو کرد. همه می دانستند با مرگ امام این بستر تکان نمی خورد، اما چیزی فرای زمین بستر تکان می خورد. این تکان حتی این طبقه را هم گیج کرده بود. همه گرفته و گیج بودند. حتی آنهایی هم که با امام هیچ رابطه‌ای نداشتند.

اندوهی غریب در چهره مردم ریشه دوانیده بود که به یقین از ترس برای آینده نبود. ایرانی ها هیچ وقت آینده‌نگر نبوده اند. وقتی پدر یک خانواده می میرد، اندوه بر همه مستولی میشود. فرق پدر با بقیه شاید در بزرگتر بودن است. این اندوه برای همه یکسان است. پسر چه عاشق پدر باشد و چه نباشد، اندوهگین می شود. پسر حتی اگر کینه پدر را در دل داشته باشد، در مرگ پدر افسرده می شود. بزرگ‌تر چیزی مثل سایه است. بی سبب نیست که به مثل می گویند:

- خدا سایه بزرگتر را از سر کسی کم نکند.

سایه از سر همه کم شده بود. بورژوا، فئودال، اپوزیسیون، انتلکتوئل، معدن چی، بسیجی، چپی، راستی، هیچ کدام فرقی نمی کرد. سایه بزرگتر از سر همه کم شده بود. این بار کسی از دریا ماهی نگرفته بود. از ماهی، دریا را گرفته بودند. ماهی های حلال گوشت و حرام گوشت، همه به نحو تاثیر برانگیزی بالا و پایین می پریدند. ستون فقراتشان را خم می کردند. مثل کمان. بعد عین تیر که از چله رها می شود، با سر و دمشان به زمین ضربه می زدند و به هوا پرتاب می شدند. دوباره با شکم به زمین می خوردند و این کار مرتب تکرار می شد!!!

ماهی ها خودکشی می کردند!

از کتاب: ارمیا

نوشته: رضا امیرخانی

مدينه بي فاطمه

2007-05-30T14:15:00.000+03:30

أم أيمن!
کجا مي‌روي؟ از مدينه مي‌روي؟ از مدينة الرسول؟

آري. مي‌روم. ديگر نمي‌توانم مدينه را ببينم.
مدينه، با جاي خالي فاطمه ديدني نيست.

مدينه‌، بي فاطمه صفا نداره...

جنگ

2007-04-24T14:19:00.000+03:30

قطعنامه كه امضا شد، با يك قيافه پدر مرده برگشت خونه. خودش رو انداخت تو بغلم و زد زير گريه. گفت: «ديدي جنگ تموم شد؟» گفتم: «ولي اعلام كردند دوباره جنگ شده...».خودش رو عقب كشيد و با خوشحالي پرسيد: «كدوم منطقه؟!» به سينه ام اشاره كردم و گفتم: اينجا...بين عقل و نفس!

از وبلاگ مشترک مورد نظر

به قلم محمد مبيني

وا ابتاه

2007-03-18T23:19:00.000+03:30

دخترم، زهرا جان

از بعد من، از کوچه ها حذر کن

پهلوي خود دور از حريم در کن

...

از پيامبر

2007-03-13T17:20:00.000+03:30

آن که ساعتي، خواري آموختن را تحمل نکند
هميشه در خواري ناداني خواهد ماند

رسول رحمت
حضرت محمد فرمود.

عرض ادب یا بی ادبی

2007-02-06T11:47:00.000+03:30

خداوندا !
همه انسانهاي دردمند يا احيانا" بي درد را
كه به هر دليل
پا در راه ستايش كربلاييان گذاشته اند
و بیشتر، از سر جهل و ناداني
به سالار شهيدان و حضرت زينب و امام سجاد و ديگر ياران مردانگی
زير نام مستعار "عرض ادب"
كم و بيش
"بي ادبي" كرده اند
واقعا ببخش و بيامرز

زنده ياد سيد حسن حسيني
طلسم سنگ، انتشارات سوره مهر

حسرت بوسه اش به قلب فرات

2007-01-24T18:49:00.000+03:30

تقدیم به محضر ماه بنی هاشم

شعله آتشی ست در دل آب
ساقی مهوشی ست، مست و خراب

بی قراری ست ، عشق تا به جنون
تکسواری ست، آب تا به رکاب

آب از پرتواش به خود پیچید
دیگر این آینه ندارد تاب

آن چنان بود کآسمان می گفت:
روز ، مهمان آب شد مهتاب

مگر آنجا چه دیده کاینسان عشق
عکس او را گرفته در دل قاب!

می رود دست آب و دامانش
که میفکن مرا به کام عذاب

حسرت بوسه اش به قلب فرات
دل آب از برای اوست کباب

یک دلاور به موج یک لشکر
یک کبوتر ، هزار دسته غراب

سینه نخل ها سپر ، اما
تیرها بیشتر ز حد حساب

گر بپرسند: از چه رو تشنه
شد برون از فرات؟ بهر جواب

دستهای قلم شده با خون
پای آن نخلها نوشته کتاب

اشک ، چون سیل بر رخش جاری
کربلا محو گشته در سیلاب

مشک ، آرام همچنان طفلی
که در آغوش مام رفته به خواب

چشم هایش سحاب ، اما نه
کی چکد خون ز چشمهای سحاب؟

تیرها را به جان خرید اما
چون یکی سوی مشک شد پرتاب

مشک چون طفل ، دست و پایی زد
قصه آب ختم شد به سراب

روی آغوش ساقی طفلان
گوییا تیر خورده طفل رباب

تیرها پر شدند ، پرها بال
رفت تا اوج عشق همچو عقاب

کم کم از صدر زین زمین افتاد
« ای برادر ، برادرت دریاب»

اولین بار شد چنین می گفت
آخرین سجده بود در محراب

در شگفتند قدسیان گویا
بوتراب اوفتاده روی تراب

علقمه یا که مسجد کوفه؟
حیدر است این به خون نموده خضاب؟

مادرش نیست ، چه کسی او را
پسرم می کند دوباره خطاب؟

کم کم احساس می کند عباس
عطر خوشبوترین شکوفه یاس

از وبلاگ حاج سعید حدادیان

باز خواندمش

2007-01-08T00:48:00.000+03:30

غدیر بود. رفتیم پیشانی ابوذر را ببوسیم و بگوییم: «برادر! عیدت مبارک» پیشانیش
از آفتـاب ربذه سوخته بود!!
به «ابن سکیت» گفتیم «علی». هیچ نگفت، نگاهمان کرد و گریست. زبانش را بریده بودند!
خواستیم دستهای میثم را بگیریم و بگوییم «سپاس خدای را که ما را از متمسّکین به
ولایت امیرالمؤمنین قرار داد» دستهایش را قطع کرده بودند!!
گفتیم:«یک سیدی بیابیم و عیدی بگیریم» سیّدی! کسی از بنی هاشم. جسدهاشان درز لای
دیوارها شده بود و چاه ها از حضور پیکرهای بی سرشان پر بود! زندانی دخمه های تـاریک
بودند وغل های گران بر پا، درکنج زندانها نماز می خواندند.

فقط همین نبود که میان بیابان بایستد، رفتگان را بخواند که برگردند و صبر کند تـا
ماندگان برسند. فقط همین نبود که منبری از جهاز شتران بسازد و بالا برود، صدایش کند و
دستش را بالا بگیرد، فقط گفتن جمله کوتـاه «علی مولاست» نبود. کار اصلاً اینقدرها ساده
نبود. فصل اتمام نعمت، فصل بلوغ رسالت. فصل سختی بود.
بیعت با «علی» مصافحه ای ساده نبود. مصافحه با همه رنجهایی بود که برای ایستـادن
پشت سر این واژه سه حرفی باید کشید. ایستـادن پشت سر واژه ای سه حرفی، که در حق
سخت گیر بود.
این روزها ولی همه چیز آسان شده است. این روزها «علی مولاست» تکیه کلامی معمولی و
راحت است. اگر راحت می شود به همه تیرک های توی بزرگراه تراکت سال امیرالمؤمنین زد
و روی تـابلوهای تبلیغاتی با انواع خطها نوشت «علی»!، اگر خیلی راحت و زیاد و
پشت سر هم می شود این کلمه را تکرار کرد و تکرار، حتما جایی از راه را اشتباه
آمده ایم. شاید فقط با اسم یا خط بی جان مصافحه کرده ایم، وگرنه با او؟
کار حتما سخت بود، صبوری بی پایان بر حق، تـاب آوردن عتاب هایش حتما سخت بود.

آن «مرد ناشناس» که دیروز کوزه آب زنی را آورد، صورتش را روی آتش تنور گرفته «بچش!
این عذاب کسی است که از حال یتیمان و بیوه زنان غافل شده». آن«مرد ناشناس»
سر بر دیوار نیمه خرابی در دل شب دارد می گرید:«آه از این ره توشه کم، آه ،از این
راه دراز» و ما بی آنکه بشناسیمش همین نزدیکی ها جایی نشسته ایم و تمرین می کنیم
که با نامش شعر بگوییم، خط بنویسیم، آواز بخوانیم و حتی دم بگیریم و از خود بیخود شویم.
عجیب است! مرد هنوز هم «مرد ناشناس» است.

نوشته : فاطمه شهیدی
از کتاب : خدا خانه دارد
ناشر: دفتر نشر معارف‏

می شود؟

2006-11-30T15:47:00.000+03:30

کسی که می خواهد بزرگ شود
خودش
همتش
تصمیمش
...
،
آیا با دعای خودش
آیا با دعای دیگران

می شود؟

افتتاح

2006-10-05T14:21:00.000+03:30

فَلَمْ اَرَ مَوْلاً كَريماً اَصْبَرَ عَلى عَبْدٍ لَئيمٍ مِنْكَ عَلَىَّ

خدای کریم من
چقدر صبوری بر بنده لئیم و تنگ نظری مثل من
هیچ مولایی نسبت به بنده اش اینقدر صبور نیست

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم؛
که در همسايه ی صدها گرسنه
چند بزمی گرم عيش و نوش می ديدم

نخستین نعره ی مستانه را خاموش آندم، بر لبِ پيمانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد
اگر من جای او بودم؛
که می ديدم يکی عريان و لرزان؛
ديگری پوشيده از صد جامه ی رنگين؛

زمين و آسمان را واژگون، مستانه می کردم

باقی مانده

2006-08-31T05:52:00.000+03:30

جاده مانده است و من و این سر باقی مانده
رمقی نیست در این پیکر باقی مانده

نخل ها بی سر و شط از گل و باران خالی
هیچ کس نیست در این سنگر باقی مانده

توئی آن آتش سوزنده ی خاموش شده
منم این سردی خاکستر باقی مانده

گرچه دست و دل و چشمم همه آوار شده است
باز شرمنده ام از این سر باقی مانده

روزو شب گرم عزاداری شب بوهاییم
من و این باغچه ی پرپر باقی مانده

شعر طولانی فریاد تو کوتاه شده است
در همین اسب و همین خنجر باقی مانده

پیش کش باد به یک رنگی ات ای پاک ترین
آخرین بیت در این دفتر باقی مانده

تاابد مردترین باش و علمدار بمان
با توام ای یل نام آور باقی مانده

شعری از سعید بیابانکی که این شعر را ۱۲ سال پیش در کنگره ی شعر دفاع مقدس در اهواز خوانده است

آگهی قدرشناسی

2006-08-26T18:26:00.000+03:30

رضا اميرخاني

دوست ناديده‌ام آقاي سيد جليلِ كاظمي‌تبار، هفده ساله، از استعدادهاي درخشانِ بابل، تقدير مي‌كنم از تو. يعني قدر مي‌دانمت. نه به خاطرِ مدالِ نقره‌ي جهانيِ المپياد رياضي اسلووني 2006 كه همين چند هفته‌ي پيش گرفته‌اي. قدر مي‌دانمت نه به خاطرِ آن چيزي كه بر سينه‌ات زدند؛ بل به خاطرِ آن چيزي كه در سينه‌ات نهاده‌اند. آن‌چيزي كه بر سينه‌ات زده‌اند، تازه اگر اصل باشد، آب كه ببيند سياه مي‌شود، اما آن چيزي كه در سينه‌ات نهاده‌اند، دريايي‌ است و تو آموخته‌اي شناوري را كه عاشقان حرمِ عشق در اين بحرِ عميق، غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده
تقدير مي‌كنم از تو؛ نه از طرفِ خودم كه هيچ‌كاره‌حسن باشم در ميداني كه تو هستي. تقدير مي‌كنم نه از طرفِ يك سمپاديِ قديميِ كه من باشم، از تو كه يك سمپاديِ جديدي هستي و نيك مي‌دانيم اهاليِ سازمان ملي پرورشِ استعدادهاي درخشان (سمپاد) -قديم و جديدش- در رسانه جايي ندارند
تقدير مي‌كنم از تو، از طرفِ وزارتِ آموزش و پرورش كه اين روزها سخت سرگرمِ صدورِ بيانيه است براي لبنان و فلسطين، تقدير مي‌كنم از تو، از طرفِ يارِ دوازدهمِ لبنان و فلسطين و فوتبال و كوله‌پشتي و نرگس و هر چيزِ ديگر كه موردِ توجهِ عموم باشد، تقدير مي‌كنم از تو، از طرفِ همه‌ي روزنامه‌هايي كه عنوانِ اول‌شان بايد تو باشي، تقدير مي‌كنم از تو، از طرفِ نهادهاي حاميِ مقاومت كه اين روزها رشدشان نمايي است
تقدير مي‌كنم از تو، از طرفِ خودم كه دستِ بالا يكي از اين بيست هزار سمپادي‌ام، نه... دستِ بالا يكي از اين هفتاد ميليون ايراني‌ام، نه... دستِ بالا يكي از اين شش مليارد انسانم
تقدير مي‌كنم از تو از طرفِ يك انسان. به خاطرِ بي‌نظمي‌ات، به خاطرِ عدمِ رعايتِ پروتكل، به خاطرِ در آوردنِ پرچمِ جمهوريِ اسلامي از ميله‌ي پرچم‌هاي سالن كه قطعا امري است كه موجباتِ جلبِ توجهِ سايران را فراهم مي‌آورد

تقدير مي‌كنم از تو، به خاطرِ نكته‌سنجي‌ات كه تا حريفت را با پرچمِ رژيمِ اشغال‌گرِ قدس نگريستي، به فراست دريافتي كه در مقابلِ يك رفتارِ غيرفردي، بايستي مقابله به مثل كرد. تقدير مي‌كنم از تو... باشد كه بياموزيم و بياموزند قدرشناسيِ حقيقي را در ميانه‌ي نرگس و رياستِ فدراسيون و وزارت و كوله‌پشتي و شوراها و...
تقدير مي‌كنم از تو، رفيقِ هفده ساله‌ام از طرفِ هفت ساله‌ها و هفت‌ ماهه‌ها و هفت روزه‌ها‌ي قانا

مشخصاتِ كامل‌ : سيدجليلِ كاظمي‌تبارِ اميركلايي
مدالِ نقره‌ي المپيادِ رياضيِ اسلووني 2006. سمپادِ بابل. Sjalilkazemitabar@yahoo.com

:توضیح دبیر
سید جلیل کاظمی تبار امیر کلایی از نو جوانان استعداد درخشان بابل است که امسال موفق به کسب مدال نقره ی المپیاد جهانی ریاضی شده است
بردن پرچم کشورها بر روی سن سالن موقع تقدیر ، خلاف پروتکل است ( البته از نوع غیر الحاقی ! و یا شاید...! ) ولی گویا سید جلیل وقتی این عمل را از طرف رقیب خود که از رژیم اشغالگر قدس بوده است ، می بیند، پرچم مقدس ایران را از روی میله های پرچم سالن در می آورد و چنان با شور و ایمان ، آن را روی صحنه جلوی سینه ی خود می گیرد که... ( بقیه ی ماجرا در عکس پیداست

...مؤمن در هیچ چارچوبی نمی گنجد

اصل مطلب: آگهی قدرشناسی

فاطمه بنت اسد بهر مردان خدا ميري زاد

2006-08-07T19:00:00.000+03:30

نصرالله

2006-07-25T16:42:00.000+03:30

در اولين سخنان خود در اين روزها و پس از عمليات "وعده‌ صادق" دوست دارم تنها چند كلمه سخن بگويم
سخني با مردم لبنان،
سخني با مقاومان و مبارزان،
سخني با صهيونيست‌ها
و سخني با حاكمان عرب
اما براي جامعه جهاني سخني ندارم، زيرا من نيز مانند امت خويش، حتي يك روز هم، به چيزي به نام جامعه جهاني ايمان نداشتم

اول به ملت لبنان مي‌گويم
اي ملتي كه بدون همراهي ديگر نيروها و با وجود شانه خالي كردن بسياري از عرب‌ها و برادران مسلمان و سكوت همه جهان، اولين پيروزي تاريخي عربي را در مبارزه با دشمن صهيونيست به دست آورد. اي ملت لبنان كه معجزه پيروزي‌اش، جهان را مات و مبهوت و صهيونيست‌ها را خوار و ذليل كرد؛ آنچه امروز جريان دارد، واكنش به عمليات اسير‌گيري نيست، بلكه تسويه حساب با ملت لبنان، مقاومت، دولت، ارتش، نيروهاي سياسي، مناطق مختلف لبنان، روستاهاي اين كشور و خانواده‌هايي است كه به اين رژيم متجاوز ِناآشنا با شكست، شكستي تاريخي وارد كردند. بنابراين آنچه امروز جريان دارد، جنگي است فراگير كه صهيونيست‌ها براي تسويه حساب كامل با لبنان، ملت، دولت، ارتش و مقاومت آن و انتقام از موفقيت 25 مي سال 2000 آن به راه انداخته‌اند
با شما مي‌گويم ما در اين رويارويي دو راه بيشتر نداريم. يا اينكه همگي امروز با فشار، تاييد و حمايت آمريكا و بين المللي و متاسفانه عربي در برابر شروطي كه رژيم صهيونيستي مي‌خواهد به ما ديكته كند، تسليم شويم و با اين كار به شروطي كه به معناي وارد كردن لبنان در دوره و عصر سيطره اسرائيل است، تن دهيم يا اينكه راه ديگر را برگزينيم و ايستادگي كنيم و صبر داشته باشيم و صبر. و رويارويي كنيم. و من با توكل و اعتماد به خداوند سبحان و با اعتماد به مبارزان و به شما و با شناختي كه از اين ملت و اين دشمن دارم، همچنانكه بارها وعده داده‌ام باز هم به شما وعده پيروزي مي‌دهم

اما سخن من با مقاومان و مبارزان؛
به آنان مي‌گويم شما امروز پس از خداوند سبحان تكيه‌‌گاه ما و امت هستيد. شما نام شرافت ما هستيد و ما اگر ارجمندي و بزرگواري داريم به خاطر وجود شما است. اين شرافت و كرامت با وجود شما باقي مي‌ماند۔ امروز شما پيش از ديگران مسوول حفظ تحقق پيروزي، آزادسازي، پايداري و كرامت هستيد و از شما انتظار مي‌رود

اما روي سخن من با صهيونيست‌ها و ملت رژيم صهيونيستي در اين لحظه اين است كه مي‌گويم اي ملت صهيونيست به زودي براي شما روشن خواهد شد كه دولت جديد و رهبري جديد شما چقدر احمق و كودن است و تدبير امور نمي‌داند و در اين زمينه تجربه‌اي ندارد. شما اي صهيونيست‌ها در نظرسنجي‌ها مي‌گوييد مرا بيش از مسوولان خود باور داريد و تصديق مي‌كنيد. اين بار از شما به خوبي مي‌خواهم به من گوش كنيد و باورم داريد. امروز ما با همه تجاوزاتي كه شب‌هنگام بر نواحي جنوبي [بيروت] شد و با وجود حجم بالاي تجاوزاتي كه به همه روستاها، محله‌ها، خيابان‌ها و خانه‌هاي لبنان در نواحي جنوبي و شهر بيروت و هر خانه‌اي در جنوب لبنان يا دشت بقاع، شمال، جبل لبنان يا هر گوشه‌اي از اين سرزمين شد، صبر پيشه كرديم
اين معادله پايان يافت. امروز نخواهم گفت اگر بيروت را بزنيد حيفا را مي‌زنيم. نخواهم گفت اگر به نواحي بيروت حمله كنيد به حيفا حمله مي‌كنيم. شما خواستيد اين معادله به هم بريزد. شما جنگي تمام‌عيار خواستيد ما هم وارد جنگي تمام‌عيار مي‌شويم و آماده آن هستيم؛ جنگي در هر زمينه، به سوي حيفا. سخن مرا باور كنيد كه اين جنگ فراتر از حيفا و پس از آن خواهد بود. ما تنها بهاي اين جنگ را نمي‌پردازيم، تنها خانه‌هاي ما ويران نمي‌شود، تنها كودكان ما كشته نمي‌شوند و تنها ملت ما آوارگي را تجربه نمي‌كنند. زمان تنهايي ما ديگر پايان يافته است. من به شما وعده مي‌دهم آن زمان سپري شده و شما بايد مسووليت اقدامات حكومت خود و آنچه به بار آورده تحمل كنيد. از حالا به بعد شما جنگي تمام‌عيار خواستيد پس اين هم جنگ تمام عيار
شما اين را خواستيد. حكومت شما خواست قواعد بازي تغيير كند پس بنابراين، قواعد بازي تغيير مي‌كند

شما نمي‌دانيد امروز با چه كسي مي‌جنگيد. شما با فرزندان محمد (ص)، علي، حسن و حسين (ع) و با اهل بيت رسول خدا و اصحاب او وارد جنگ شده‌ايد. شما با قومي مي‌جنگيد كه ايماني فراتر و برتر از همه انسان‌هاي اين كره خاكي دارد. شما خواستار جنگي تمام‌عيار با قومي شديد كه به تاريخ، فرهنگ و فرهنگ خود افتخار مي‌كند و قدرت مادي، امكانات، مهارت، خرد، آرامش، رويا، عزم، ثبات و شجاعت دارد و به اميد و ياري خدا روزهاي آينده را ميان ما و شما خواهيم ديد.

اما اي حاكمان عرب، نمي‌خواهم از شما درباره تاريختان سوال كنم. فقط سخني كوتاه دارم. ما ماجراجو هستيم. آري ما در حزب‌الله ماجراجو هستيم. اما اين ماجراجويي ما از سال 1982 بوده است و با آن براي كشورمان جز پيروزي، آزادي، آزادسازي، شرافت، كرامت و سري بلند چيزي نداشتيم. اين تاريخ ما است. اين ماجراجويي ما است. در سال 1982 شما و همه جهان به ما گفتيد ما ديوانه‌ايم اما ثابت كرديم ما عاقليم و نشان داديم چه كساني ديوانه‌اند
نمي‌خواهم با كسي نزاع كنم. به شما مي‌گويم بر عقل و خرد خود تكيه كنيد ما نيز بر ماجراجويي خود حساب خواهيم كرد و خداوند يار و ياريگر ما است. ما يك روز هم به شما تكيه نكرديم و تكيه‌گاهمان هميشه پروردگار، ملت و دل و بازو و فرزندان خويش بوده است
ما امروز نيز همين تكيه‌گاه‌ها را داريم و به ياري خدا پيروزي محقق است. همه آن وعده‌هاي غافلگيركننده من به شما از اينك مشهود خواهد بود
اينك در سطح آب در برابر بيروت كشتي جنگي اسرائيل را كه به تاسيسات زيرساختي ما، خانه‌هاي مردم و غيرنظاميان تجاوز مي‌كرد، ببينيد و دريابيد كه چگونه به همراه ده‌ها سرباز صهيونيست مي‌سوزد و غرق خواهد شد. اين آْغاز كار است و تا پايان سخن و وعده بسيار است
والسلام عليكم و رحمة‌الله

پي نوشت

متن كامل سخنان تلويزيوني سيد حسن نصر‌الله

تو ننگ عربی، سید حسن

ماذا يعني لبيک يا حسين

ويدئو لبيک يا حسين

يا أيها الذين آمنوا. استجيبوا لله و للرسول. إذا دعاكم لما يحييكم

2006-07-19T14:19:00.000+03:30

گزيده اي از گفتگوي خانم سهيلا آرين در برنامه کوله پشتي

لينک ديدن اين برنامه

بسم الله الرحمن الرحيم
الحمدلله الذي هدانا لهذا و ما كنا لنهتدي لولا أن هدانا الله - اعراف 43

نيتم اينه که مايه حرکت ديگران باشيم

الا بذکرالله تطمئن القلوب - رعد آيه 28
شايد دست ملکه اي روي قلب من هست که اين اطمينان رو به من ميده که الان خوب فارسي صحبت مي‌کنم

ميان سه تا فرزند، تنها من بودم که اين باند – نماز - رو نگه داشتم، الحمدلله رب العرش العظيم

با اين جمله تمام زندگي من رو خدا به هم ريخت
زندگي من يک سفره بود. يک سفره بزرگ منيت که همه چيز روش چيده بود و همه‌اش شيشه‌اي بود. خدا با يک جمله اين سفره را تکوند و همه چيز شکست
يکي از من پرسيد نمي شد اين تکه هاي شکسته رو بچسبوني
گفتم شايد با چسب رازي مي‌شد ولي دلم ديگه راضي نبود
چون مي‌فهميدم که به درد نمي‌خوره زندگي من
چسبوندن تيکه هايي که همه‌اش روي پايه نادرست چيده شده به درد نمي‌خوره

من همه چيز قرآن رو به خودم ربط ميدم . ميگم اينا براي منه . براي سهيلا . مخاطبش منم. اصلا مال منه. خدا با من داره صحبت ميکنه نه با حضرت محمد

ينزل الملائکه بالروح من امره علي من يشاء من عباده ان انذروا انه لا اله الا انا فاتقون - نحل 2

اين آيه رو شنيدم
يا أيها الذين آمنوا استجيبوا لله و للرسول إذا دعاكم لما يحييكم - انفال 24
حس کردم که من مردم
من هيچي بلد نبودم ولي دقيقا فهميدم که يک مرده هستم که دارم راه ميرم با تکبر، و همه چيز زير سلطه منيت منه و يکي اون بالا داره به من ميگه: فکر نکن که تو هستي‌ها. همه چيز منم. ببين همه چيز تو را شکوندم

سعي کردم فراموش کنم چيزي که شنيدم. نوار رو خاموش کردم. بر نگردوندم که دوباره گوش کنم. برگشتم خونه و زندگي من، زندگي ( روي کلمه زندگي تاکيد ميکنن) من، از اون لحظه شروع شد

اومديم ايران رفتم يه دفتر و يه قلم خريدم. براي خدا اي ميل فرستادم. نوشتم که: خب اومدي به من ياد دادي که من مردم. همه چيز منو شکوندي. حالا من بايد چه کار بکنم؟
چون ديگه هيچي براي من خوشمزه نبود. از اون لحظه که نوار رو گوش کردم ديگه هيچي تو دنيايي که داشتم و ساخته بودم براي خودم، خوشمزه نبود.
نوشتم: من سي و پنج سال زندگي کردم، مردم. تو به من ميگي مرده. حالا چه جوري زندگي کنم. ازش خواستم که پس به من يه کتابي معرفي کن

خيلي زمان کوتاهي گذشت نهج البلاغه اومد تو زندگي من
نهج البلاغه مي‌خوندم، مي‌خوردم . تزريق مي‌شد به من کلمات مولايم

وقتي نهج البلاغه تموم شد قرآن اومد
کلاسهاي متفاوت اومد
نام حسين اومد

وتر الموتور، دردونه خدا
درک نمي‌کردم که حسين چي بوده کي بوده
دوباره براي خدا اي ميل فرستادم که: خدايا خيلي سعي کردم حسين تو رو درک کنم. نميشه. نمي‌فهمم که کي بوده . خودت کمکم کن. به من بشناسونش. دوس دارم که امسال منم سينه بزنم. درک کنم محرم رو

واتقوا الله و يعلمکم الله - بقره آيه 282
کسي که واقعا بخواد، خدا خودش همه چي رو بهش ياد ميده
يه برنامه بود که مي‌گفت : اينه! اي‌ي‌ينه
اينه خداي ما ، ذلکم الله ربکم
شما بخواه خودش همه چيزو درست مي‌کنه

استادمون کتاب خصائص الحسين رو به من معرفي کرد

خصائص الحسين رو باز کردم عين نهج البلاغه ديگه همه چي رو مي‌فهميدم. شروع کردم به خوندن، نمي‌تونستم ببندمش. شيرين شيرين. اشک مي‌ريختم. به حيات مي‌رسيدم با خوندنش
امام حسين خيلي برام شيرين بود

شما گفتيد که من طوفان بپا کردم. ولي من فقط مي‌خوام بگم که
فلله العزه جميعا – فاطر آيه 10
طوفانها رو خدا بپا ميکنه. عزت مال خداست

زيبايي خدا به اينه که با هر زبوني باهاش صحبت کني متوجه ميشه

قسمت بزرگي از وجود من مونده تو بين الحرمين

من هيچ کلاسي رو بلد نبودم همه ش خودش جور شد
من نه حاج خانمي رو مي‌شناختم. نه مادر شهيد سيد احمد پلارک مي‌شناختم
هيچ کدوم از اينا تو زندگي من نبودن. هيچ کدوم نقشي بازي نمي‌کردن
من جستجو نکردم. فکر مي‌کنم يه کسي اينا رو آورد تو زندگي من
من دنبال کسي نمي‌گشتم. من فقط چسبيده بودم به همون نهج البلاغه و قرآن

خداوند در قرآن آيه اي دارند راجع به سه نفر از ياران حضرت محمد
وعلى الثلاثة الذين خلفوا حتى إذا ضاقت عليهم الأرض بما رحبت وضاقت عليهم أنفسهم وظنوا أن لا ملجأ من الله إلا إليه ثم تاب عليهم ليتوبوا إن الله هو التواب الرحيم - توبه 118

اين تنگي براي اين سه نفر پيش آمد به خاطر مخالفت در شرکت در جنگ تبوک
اين سه نفر ميرن خودشونو مي‌بندن به ستونهاي مسجد تا پيامبر بيان و اينا رو باز کنن
خداوند مي‌فرمايند که انقدر زندگي براي اينها تنگ شده بود که دنيا براشون تنگ شده بود
شما ببين يک نفر آدم با هواپيما از اينجا ميخواد بره مشهد، اون بالا تمام ايران ميشه اندازه يه ناخن
اونوقت ما، يه نفر، تو اين دنيا، تو اين جهان به اين بزرگي، چي ميشه به‌مون که انقدر ضاقت عليهم الارض، دنيا با اين وسعتش براي آدم تنگ ميشه . نه فقط دنيا، که شما از دست خودت، انقدر تنگ ميشي. بعد تو اون لحظه شما درک ميکني أن لا ملجأ من الله إلا إليه، که راهي نداري به غير از خودش

ما بايد به اين نقطه برسيم تا توحيد رو درک کنيم
ما بايد به اين نقطه برسيم تا ظرف منيت مون رو بشکونيم
هر وقت به اين نقطه رسيديم بقيه‌ش ديگه سرازيريه

حجاب، اسماعيل من بود
اين اسماعيل بزرگ من بود
ذبحش کردم
با کمک خدا
ولي ميدونين با چه کمکي؟
که تو چهل روز از يه گناه دوري کن، بقيه ش با من سهيلا
و من اينطور حجاب رو از خدا خواستم و آماده بودم که هر قيمتي هست بپردازم

چي بهتون از لحاظ حسي اضافه شد وقتي که حجابو انتخاب کردين؟

فکر کردم صاحب دارم
يه کسي داره منو نگاه مي‌کنه و اون بالا داره به ملائکه‌ش ميگه: ببينين! اين سهيلاست. براي منه ها

دوس دارم برسم به اون مرتبه اي که، خداوند اين گل وجود منو مي‌چلوند و مي‌فرمود
اني جاعل في الارض خليفه – بقره آيه 30

دوس دارم در مقابل اين همه نعمتهايي که خدا به من داده اقلا بندگي‌شو بکنم
چون واقعا تا اون لحظه که من اون نوارو شنيدم فهميدم که زندگي نکردم
زندگي نکردم، چون بندگي نکردم

ما خيلي الگوهاي زيبا تو اسلام داريم
زينب يک زن کامل. فاطمه سلام الله عليها يک الگوي کامل
ولي چون نمي‌شناسيم‌شون، ازشون استفاده نمي‌کنيم
چون حق و حقوق حجاب رو تو گفته هاي امام صادق عليه السلام بلد نيستيم
به خودمون زحمت نمي‌ديم که بريم پيدا کنيم. الگوها رو بشناسيم. حرفا رو بشناسيم
که بتونيم استفاده بکنيم

من هيچ احساس محدوديتي نمي‌کنم با انتخاب حجاب
احساس مي‌کنم که يک قدم از زمين بالاتر رفتم
روزي تو آمريکا، دفعه اولي که با حجاب برگشتم، دوستان اومده بودن ديدن ما. يکي از دوستان، وقتي من سيني نوشيدني رو تعارف مي‌کردم، در حضور چندين نفر به من گفت: نمي‌خورم سهيلا. سيني رو پس زد و گفت: اين چيه رو سرت گذاشتي؟ و من همون لحظه سيني رو گذاشتم رو ميز . دستم ناخودآگاه رفت روي سرم و گفتم: اينو ميگي؟ اين تاج بندگي منه
اين حجاب منه
اصلا اين لغت توي دايره لغت من نيست
تاج بندگي من، به عنوان يک زن شيعه مسلمان. اين اصلا توي کلام من نبود

من اينو گفتم . چهار سال بعد که گذشت خداوند در قرآن به من فرمودند که
فمن يرد الله أن يهديه يشرح صدره للإسلام و من يرد أن يضله يجعل صدره ضيقا حرجا كأنما يصعد في السماء كذلك يجعل الله الرجس على الذين لا يؤمنون - انعام 125
اون صحنه اون روز تو آمريکا رو ، خداوند به من نشون دادن
کسي که خداوند بخواد دلش رو براي اسلام وسيع کنه راهشو هم به‌ش ياد ميده
بلى إن تصبروا وتتقوا و يأتوكم من فورهم هذا يمددكم ربكم بخمسة آلاف من الملآئكة مسومين آل‌عمران 125

همه چيز سخته. راه آسوني نيست. من باحجاب بايد برمي‌گشتم به خانواده‌اي که کيف دو هزار دلاري هميشه تو دست من بود. لباسم شنل بود. کفشم کيفم لويي وتن بود
اين بود زندگي من. و من بايد با يک حجاب برمي‌گشتم توي اين خانواده

با کمال پر رويي و کمال افتخار. انگار دارم روي ابر راه ميرم، رفتم و برگشتم
اونجا، به خاطر نرفتن به جشن عروسي برادرم، خيلي فشار به خانواده اومد
ولي چون گناه بود اونجا، چون مشروب سرو مي‌شد، من اعلام کردم که من نميام
به خاطر اينکه حق خدا داره اينجا ضايع ميشه
و اين خيلي فشار بود روي خانواده من، که کسي که اينهمه دوره، حالا که اومده نمياد مهموني ما
و من از همه‌شون ممنونم، چون منو تحمل کردن. با اينکه درک نمي‌کنن، شايد، که من چي تو قلبم هست. ولي خب اون آيه با منه که: خداوند مدد ميکنه شما رو با پنج هزار فرشته . چه فرشته هايي . فرشته هاي مارک دار

ممکنه يه روزي من کيف مارک دار دستم بود، لباس شنل 900 دلاري تنم بود
ولي الان پنج‌هزار ملائکه مارک دار دور من هستن
و من حضور اينها رو کاملا لمس ميکنم
و آرامشي که به من ميدن
الا بذکر الله تطمئن القلوب
تمام مدت من با اينها راه ميرم
اينها هستن که منو راهنمايي ميکنن
اينها اين حرفا رو به زبان من جاري مي‌کنن
وگرنه من توانايي اينکه بدون آمادگي صحبت بکنم ندارم

بنابر اين فلله العزه جميعا همه عزت مال خداست

تا حالا شده به يه نفر غبطه بخوريد؟ به کي؟

بله. امام خميني . چون گفت: با دلي آرام به سوي خدا برميگردم . اين خيلي جمله بزرگيه
اينکه انقدر قشنگ بتونه بگه که، من کار خودمو کردم . همين شخصي که ميگه، من مکلف به نتيجه نيستم. من مکلف به وظيفه ام
من وظيفه مو به عنوان يک بنده بايد ادا بکنم
بعد از اون هر چه هست مال خداست

من خودم هر وقت فشارها رو من زياد ميشه به تصوير امام تو هواپيما موقعي که تبعيد بودن و برگشتن ايران نگاه به اون چشما ميکنم. به آرامشي که تو چشماي امام هست. شجاعت دليري و آرامش آرامشي که مستند به تاييد الهيه . اين رو مي‌بينم

ميدونين چرا؟ راهش ميدونين چيه؟
اينه که، تو دنيا شما فقط خدا رو بذاريد بالا، همه بيان پايين
عشيرتکم اموالکم ازواجکم بيوتکم
اينا همه بياد پايين، فقط خدا بالا
بعد خيلي راحته
ميگي تو دوس داري؟ بله؟ نه؟ باشه، نه
يعني همه به کنار، فقط خدا

رب اغفر لي و ارحمني و تب علي انک انت التواب الرحيم
رب اغفر لي و لوالدي و للمومنين يوم يقوم الحساب - سوره ابراهيم آيه 41
رب اجعلني مقيم الصلوه و من ذريتي ربنا و تقبل دعاء - سوره ابراهيم آيه 40
ربنا هب لنا من ازواجنا و ذرياتنا قره اعين و اجعلنا للمتقين اماما- سوره فرقان آيه 74
ربنا توفنا مسلمين - سوره اعراف آيه 126

خدايا هيچ کس به غير از تو نداريم
کمکمون کن

يکشنبه بيست و پنج تير هزار و سيصد و هشتاد و پنج - برنامه کوله پشتي

پي نوشت

شروع سخن با قرآن، ميان کلام با قرآن، ختم کلام با قرآن ۔ با قرآن اينگونه انس بگيريم

وَاتَّبعْ سَبيلَ مَنْ أنَابَ إِليّ - سوره لقمان آيه پانزده
راه كسى را پيروى كن كه توبه‏كنان به سوى من بازمى‏گردد

ايميل براي خدا و دو ركعت نماز عشق

سپيده دم آيم، مگر تو را جويم

2006-07-09T09:28:00.000+03:30

به سوی تو
به شوق روی تو
به طرف کوی تو
سپيده دم آيم
مگر تو را جويم
بگو کجايی

نشان تو
گه از زمين گاهی
ز آسمان جويم
ببين چه بی پروا
ره تو می پويم
بگو کجايی

کی
رود رخ ماهت از نظرم نظرم
به غير نامت
کی نام دگر ببرم
اگر تو را جويم
حديث دل گويم
بگو کجايی

به دست تو دادم، دل پريشانم، دگر چه خواهی
فتاده ام از پا، بگو که از جانم، دگر چه خواهی

يک دم از خيال من
نمی روی ای غزال من
دگر چه پرسی ز حال من

تا هستم من
اسير کوی توام
به آرزوی توام
اگر تو را جويم، حديث دل گويم، بگو کجايی
به دست تو دادم، دل پريشانم، دگر چه خواهی

فتاده ام از پا
بگو که از جانم
دگر چه خواهی

شعري از عبدالله الفت

قصه ظهر جمعه

2006-07-05T17:23:00.000+03:30

جالبترين و شيرين ترين خاطره ام از اين برنامه مربوط به همان سالهاي اوليه تصدي اين كار است، كه تقريباّ همه نامه هاي رسيده به برنامه را خودم مي خواندم و جواب مي دادم.
مقدمتاّ بايد عرض كنم اينطور كه همه مي گويند، صدايم نسبت به سن و قيافه ام به مراتب پيرتر به نظر مي رسد. اغلب هم كساني كه مرا نديده اند فكر مي كنند اين صدا بايد مربوط به يك آدم سالدار نسبتاّ چاق و توپر باشد. در آن زمانها عده قابل توجهي از شنوندگان نوجوان برنامه حتي آنهايي كه هفده ـ هجده سال داشتند، مرا به جاي پدر خود قلمداد مي كردند (آن موقع من بيست و نه سال داشتم) و مايل بودند خصوصي ترين مشكلات و مسائل زندگي خود را با من در ميان بگذارند تا از اين طريق چاره جويي كنند و يا احتمالاّ بنده، با تذكر بعضي مسائل در مقدمه برنامه، به حل اين مشكلات آنها كمك كنم. اين اعتماد و همدلي به حدي بود كه گاهي عميقاّ دچار نگراني مي شدم كه اگر خداي نكرده آدم ناجوري گويندگي اين برنامه را به عهده داشت و تا اين حد مورد اعتماد اين خيل بزرگ صادق و پاكدل فرار مي گرفت، چه مسائلي كه ممكن بود به بار بيايد!
از طرف ديگر من فرصت و توانايي حل آن مسائل را نداشتم و صرفاّ مجبور بودم نقش يك سنگ صبور را براي آنها بازي كنم. هنوز يادم هست نامه آن دختر هفده ساله مسعوديه اي را، كه به شدت مورد استثمار پدر بيرحمش واقع شده و از بنده به عنوان «پدر بزرگوارش» ياري مي طلبيد، نيز نامه آن دخترك دانش آموز مستضعف را كه از من خواسته بود از معلمان و اولياء مدارس بخواهم كه آنقدر روي خريد لباس و كفش ورزشي توسط دانش آموزان پافشاري و تاكيد نكنند، چون خانواده هايي امثال خانواده او توانايي مالي لازم را براي اين كار ندارند و در نتيجه، اين قبيل بچه ها در مدرسه سرشكسته و خجلت زده مي شوند. وقتي كه اين نامه را در مقدمه برنامه خواندم ، چيزي نگذشته بود كه از چندين نقطه، كمكهاي مالي خالصانه چند نفر به طرف ما سرازير شد تا من به عنوان امين خودشان آن را به دست دخترك برسانم. از اين جمله بود هزار تومان ارسالي يك دختر دانش آموز ايراني سال چهارم نظري از شيخ نشين «دوبي».
اين مسئله دل مرا لبريز از شادي و شور و امتنان كرد. احساس مي كردم كه اين برنامه، جدا از جنبه سرگرمي و آموزندگي اش، تبديل به رشته اي نامريي شده كه قلبهاي بسياري را در دورترين نقاط كشور و حتي خارج از كشور به هم پيوند مي دهد. انگار يك خانواده بزرگ و همدل! و نمي دانيد چه حس خوشي داشتم از اين حالت!

متن خداحافظي محمدرضا سرشار با شنوندگان قصه ظهر جمعه

حتى يك لحظه خدا را فراموش نكردم

2006-06-22T16:25:00.000+03:30

اى مادر! هنگامى‏ كه فرودگاه تهران را ترك مى‏گفتم تو حاضر شدى و هنگام خداحافظى گفتى: اى مصطفى، من تو را بزرگ كردم، با شيره جان خود تو را پرورش دادم و اكنون كه مى‏روى از تو هيچ نمى‏خواهم و هيچ انتظارى از تو ندارم، فقط يك وصيت مى‏كنم و آن اين‏كه خداى بزرگ را فراموش نكنى
اى مادر، بعد از بيست و دو سال به ميهن عزيز خود بازمى‏گردم و به تو اطمينان مى‏دهم كه در اين مدت دراز حتى يك لحظه خدا را فراموش نكردم، عشق او آن‏قدر با تار و پود وجودم آميخته بود كه يك لحظه حيات من بدون حضور او ميسر نبود

پي نوشت: اين دست‏نگاشته را دكتر چمران در نخستين روز ورود به تهران خطاب به مادر نوشت و هيچ‏گاه هم به او نداد

من از خداى خود حيا مى‏كنم

2006-06-12T17:40:00.000+03:30

ابوسعيد خدرى مى‏گويد: روزى على بن ابى طالب عليه السّلام سخت گرسنه شدند و به حضرت زهرا عليهاالسّلام فرمودند: اى فاطمه! آيا غذايى نزد تو هست كه براى من بياورى؟
ايشان فرمود: نه. قسم به خدايى كه پدرم را به پيامبري تكريم كرد و تو را با جانشينى پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم گرامى داشت، از اوّل صبح چيزى ندارم و دو روز است چيزى نخورده‏ايم مگر اين كه شما را بر خود و دو فرزندم حسن و حسين عليهماالسّلام ترجيح داده‏ام
حضرت على عليه السّلام فرمودند: اى فاطمه! چرا به من نگفتى تا برايتان چيزى تهيه كنم؟

فقالت: يا اباالحسن! انّى لأستحيى من الهى أن اكلّف نفسك ما لا تقدر عليه

اى ابوالحسن! من از خداى خود حيا مى‏كنم شما را بر كارى وادارم كه توانايى آن را نداريد

پاورقى 1 - بحار: 59/43 حديث 51 -

عاقبت این عشق هلاکم کند

2006-05-24T18:14:00.000+03:30

بی سر و سامان توام یا حسین
دست به دامان توام یا حسین

جان علی سلسله بندم مکن
گردم، از خاک بلندم مکن

عاقبت این عشق هلاکم کند
در گذر کوی تو خاکم کند

تربت تو بوی خدا می دهد
بوی حضور شهدا می دهد

مشعر حق! عزم منا کرده ای
کعبه ی شش گوشه بنا کرده ای

شهري در آسمان

2006-05-24T17:19:00.000+03:30

مسجد جامع خرمشهر، قلب شهر بود كه مي تپيد و تا بود مظهر ماندن و استقامت بود. مسجد جامع خرمشهر، مادري بود كه فرزندان خويش را زير بال و پر گرفته بود و در پناهي پناه داده بود و تا بود، مظهر ماندن و استقامت بود و آنگاه نيز كه خرمشهر به اشغال متجاوزان در آمد و مدافعان ناگزير شدند كه به آن سوي شط خرمشهر كوچ كنند باز هم مسجد جامع، مظهر همه آن آرزوهايي بود كه جز در بازپس گيري شهر برآورده نمي شود. مسجد جامع، همه خرمشهر بود. خرمشهر از همان آغاز، خونين شهر شده بود. خرمشهر خونين شهر شده بود تا طلعت حقيقت، از افق غربت و مظلوميت رزم آوران و بسيجيان غرقه در خون ظاهر شود و مگر آن طلعت را جز از منظر اين آفاق مي توان نگريست؟

آنان در غربت جنگيدند و با مظلوميت به شهادت رسيدند و پيكرهاشان زير شني تانك هاي شيطان تكه تكه شد و به آب و باد و خاك و آتش پيوست. اما... راز خون آشكار شد. راز خون را جز شهدا در نمي يابند. گردش خون در رگ هاي زندگي شيرين است، اما ريختن آن در پاي محبوب، شيرين تر است؛ و نگو شيرين تر، بگو بسيار شيرين تر است

راز خون در آنجاست كه همه حيات به خون وابسته است. اگر خون يعني همه حيات... و از ترك اين وابستگي دشوارتر هيچ نيست پس، بيشترين، از آن كسي است كه دست به دشوارترين عمل بزند. راز خون در آنجاست كه محبوب خود را به كسي مي بخشد كه اين راز را دريابد. آن كسي كه لذت اين سوختن را چشيد، در اين ماندن و بودن جز ملامت و افسردگي هيچ نمي يابد

آنان را كه از مرگ مي ترسند از كربلا مي رانند. مردان مرد، جنگاوران عرصه جهادند كه راه حقيقت وجود انسان را از ميان هاويه آتش جسته اند
آنان ترس را مغلوب كرده اند تا فتوت آشكار شود و راه فنا را به آنان بياموزد و موانسان حقيقت افسردگي هيچ نمي يابد

آنان را كه از مرگ مي ترسند از كربلا مي رانند. وقتي كه كار آن همه دشوار شد كه ماندن در خرمشهر معناي شهادت گرفت، هنگام آن بود كه شبي عاشورايي برپا شود و كربلائيان پاي در آزموني دشوار بگذارند

اين ويرانه ها كه به ظاهر زبان در كشيده اند و تن به استحاله اي تدريجي سپرده اند كه در زير تازيانه باد و باران روي مي دهد، شاهدند كه عشق چگونه از ترس فراتر نشسته است. كربلا مستقر عشاق است و شهيد سيدمحمدعلي جهان آرا چنين كرد تا جز شايستگان كسي در آن استقرار نيابد. شايستگان آنانند كه قلبشان را عشق تا آنجا آكنده است كه ترس از مرگ، جايي براي ماندن ندارد. شايستگان جاودانند؛ حكمرانان جزاير سرسبز اقيانوس بي انتهاي نور نور كه پرتوي از آن همه كهكشان هاي آسمان دوم را روشني بخشيده است. اي شهيد، اي آنكه بر كرانه ازلي و ابدي وجود برنشسته اي، دستي برآر و ما قبرستان نشينان عادات سخيف را نيز از اين منجلاب بيرون كش

سيد مرتضي آويني
متن برنامه پنجم روايت فتح

سعی و عمل

2006-05-08T15:34:00.000+03:30

از پروین اعتصامی

براهی در، سلیمان دید موری ..... که با پای ملخ میکرد زوری
بزحمت، خویش را هر سو کشیدی ..... وزان بار گران، هر دم خمیدی
ز هر گردی، برون افتادی از راه ..... ز هر بادی، پریدی چون پر کاه
چنان در کار خود، یکرنگ و یکدل ..... که کارآگاه، اندر کار مشکل
چنان بگرفته راه سعی در پیش ..... که فارغ گشته از هر کس، جز از خویش
نه‌اش پروای از پای اوفتادن ..... نه‌اش سودای کار از دست دادن

بتندی گفت کای مسکین نادان ..... چرائی فارغ از ملک سلیمان
مرا در بارگاه عدل، خوانهاست ..... بهر خوان سعادت، میهمانهاست
بیا زین ره، بقصر پادشاهی ..... بخور در سفره‌ی ما، هر چه خواهی
به خار جهل، پای خویش مخراش ..... براه نیکبختان، آشنا باش
ز ما، هم عشرت آموز و هم آرام ..... چو ما، هم صبح خوشدل باش و هم شام
چرا باید چنین خونابه خوردن ..... تمام عمر خود را بار بردن
رهست اینجا و مردم رهگذارند ..... مبادا بر سرت پائی گذارند
مکش بیهوده این بار گران را ..... میازار از برای جسم، جان را

بگفت از سور، کمتر گوی با مور ..... که موران را، قناعت خوشتر از سور
چو اندر لانه‌ی خود پادشاهند ..... نوال پادشاهان را نخواهند
برو جائیکه جای چاره‌سازیست ..... که ما را از سلیمان، بی نیازیست
نیفتد با کسی ما را سر و کار ..... که خود، هم توشه داریم و هم انبار
بجای گرم خود، هستیم ایمن ..... ز سرمای دی و تاراج بهمن
چو ما، خود خادم خویشیم و مخدوم ..... بحکم کس نمیگردیم محکوم

پيامبر اسلام نه! پيامبر خدا

2006-04-10T18:50:00.000+03:30

سالها پیش از استاد ارجمندم آیت الله روضاتی شنیدم که مرحوم امیری فیروزکوهی، شاعر و محقق برجسته کشورمان، مقاله ای در باره غلط بودن تعبیر «پیامبر اسلام» در مجله دانشکده الهیات مشهد نوشته است. ایشان اصرار داشت که سخن مرحوم امیری درست است و ما نباید این تعبیر را که غلط و ساخته دست مستشرقان است در هیچ کجا بکار ببریم

مع الاسف شاهدیم که بی دقتی ما دامنه اش چندان وسیع است که بسیاری از نویسندگان ما از آن در عناوین کتابهایشان استفاده کرده اند. به علاوه طی سالها شاهد بوده و هستیم که در بیشتر متن هایی که در صدا و سیما خوانده شده یا در مطبوعات درج می شود همیشه از این ترکیب نادرست استفاده می شود. در حالی که قدسیت کلمه رسول خدا (ص) بسیار روشن و واضح و نادرستی تعبیر پیامبر اسلام با اندکی تأمل قابل درک است

در ضمن کار و مطالعه آثار اسلامی، دریافتم که آنچه همیشه میان مسلمانان و در متون مقدس از قرآن و حدیث و غیره بکار رفته تعبیر «رسول الله» است نه رسول الاسلام که هیچ سابقه ای ندارد. حتی امروز هم در فرهنگ مسلمانان غیر فارسی زبان، به خصوص در زبان عربی، کسی تعبیر رسول الاسلام را به کار نمی برد

این اهمیت از آن بابت است که قداست رسول، به آن است که از طرف خدای تعالی برای زمینیان فرستاده شده است. خداوند مرتب روی این جنبه تکیه دارد و به همین دلیل است که تعبیر رسول الله در متون مقدس استفاده می شود. در قرآن به طور مؤکد تعبیر رسول الله داریم و متأسفانه در فرهنگ ما به کاربردن این تعبیر قرآنی ترک شده و به جای آن، آن تعبیر نامأنوس آمده است

اگر ما جهت الهی رسالت را با ساختن تعبیر «پیامبر اسلام» کنار بگذاریم، درست به همان هدفی که مستشرقان از جعل و کاربرد این تعبیر داشته اند نزدیک شده ایم . آنان اعتقادی به این که محمد (ص) از طرف خدا آمده ندارند، اما با این مطلب که محمد (ص) دین اسلام را میان مردم آورده، مشکلی نداشته و این تعارضی با معتقدات و باورهای غیردینی یا ضددینی آنان ندارد. بنابراین به راحتی کلمه پیامبر اسلام را ساخته اند و به جای پیامبر خدا گذاشته اند

البته می پذیریم که وقتی یک مسلمان ایرانی، کلمه پیامبر اسلام را به کار می برد، قصد انکار آن طرف یعنی بعد الهی این رسالت را ندارد. اما این امر بر حسب یک عادت است، نه آن که بر اساس این تعبیر به جنبه الهی بودن دین می رسد

خلاصه‌اي از مطلب «پيامبر اسلام» تعبير شرق‌شناسانه و مارکسيستي است
نوشته: رسول جعفريان

دوباره‌ گلبرگ هشتم

2006-04-04T17:09:00.000+03:30

خداوند هر سال یک کتاب جدید نازل می کند با چهار فصل و سیصد و شصت و پنج صفحه
ما چند صفحه را با تأمل می خوانیم؟

رحلت پدر

2006-03-29T10:32:00.000+03:30

از انس بن مالک روایت است که چون از دفن پیامبر فارغ شدیم حضرت فاطمه سوی من آمد و گفت: ای انس! چگونه توانستید خاک به صورت پیامبر خدا بریزید؟ پس گریست و فرمود: پدرجان دعوت خدا را اجابت کردی... پدرم چه نزدیکی به پروردگارت. پس فاطمه سلام الله علیها مشتی از خاک پاک آن قبر مطهر گرفت. بر دیدگان گذاشت و فرمود: ماذا علی المشتم تربه احمد...سزاوار است کسی که تربت احمد را بویید...ان لا یشم مدی الزمان غوالیا...در طول روزگار عطری نبوید...صبت علی مصائب لو أنها...صبت علی الایام صرن لیالیا...مصیبتی بر من وارد شده که اگر بر روزها وارد شده بود، شب می شدند

وحدتِ نياز

2006-03-06T16:34:00.000+03:30

سال 1353 من با يكى دو نفر ديگر در سلول خيلى كوچكى در تهران زندانى بودم. طول اين سلول دو و بيست و عرض آن يك و هشتاد متر بود. يك شب اول مغرب داشتم نماز مى‏خواندم كه يك نفر زندانىِ جديد را وارد سلول كردند. زندانىِ جديد از كمونيست‏هاى خيلى متعصب و داغ بود. وقتى ديد من دارم نماز مى‏خوانم و فهميد مذهبى هستم، از همان اول براى من قيافه گرفت! هرچه سعى كردم با او ارتباط برقرار كنم، ديدم نمى‏شود؛ اخمهايش توى هم است و حاضر نيست با من گرم بگيرد. به او جمله‏يى گفتم كه بكلى تغييرش داد. گفتم احمد سوكارنو در كنفرانس باندونگ گفته است چيزى كه ما را اين‏جا گرد آورده، وحدت دين يا عقيده يا نژاد نيست؛ بلكه وحدتِ نياز است. گفتم من و تو در اين‏جا وحدتِ نياز داريم؛ در يك سلول داريم زندگى مى‏كنيم؛ يك مأمور پشت در مراقب ماست؛ يك بازجو و يك شكنجه‏گر منتظر من و توست؛ عقيده‏ى ما يكى نيست، اما نيازمان يكى است. گفتم وقتى وحدت نياز در سطح عالَم مى‏تواند تأثيرگذار باشد، در يك سلول به اين كوچكى بيشتر مى‏تواند تأثيرگذار باشد. پس از اين صحبت، ما با هم رفيق شديم! در حقيقت احمد سوكارنو ما را با هم رفيق كرد! امروز هم همين‏طور است؛ كشورهاى ما وحدتِ نياز دارند. امروز همه‏ى كشورهاى اسلامى بدون استثناء مورد هدف توطئه‏ها و طمع‏هايى هستند؛ اين در حالى است كه امكانات خيلى زيادى دارند

آقاي خامنه اي
از اينجا

يك سوم، خواب

2006-02-26T11:33:00.000+03:30

The average human spends one-third of his/her life sleeping.
So when you're 21, you've actually spent seven years asleep!

خب كه چي؟

مراقب باشيم اين يك-سوم، دو-سوم و سه-سوم نشه

رحم كنين به كسى كه سرمايه ش داره ذوب ميشه

2006-02-15T17:23:00.000+03:30

ابتدا اين را بخوانيد، سپس اين را

والعصر
ان الانسان لفي خسر
-------------------
مرد يخ فروش فرياد مى زد و مى گفت : ارحموا من يذوب رأس ماله. ارحموا من يذوب رأس ماله
رحم كنيد به كسى كه سرمايه ش داره ذوب ميشه. رحم كنيد به كسى كه سرمايه ش داره ذوب ميشه

يكى از بزرگان پيشين گفته است معنى اين آيه را من از آن مرد يخ فروش آموختم. پيش خود گفتم اين است معنى ان الانسان لفى خسر: عصر و زمان مى گذرد و عمر انسان تمام مي شود. چيزي به دست نمي آورد و زيانكار مي ماند
-------------------
الا الذين آمنوا و عملوا الصالحات و تواصوا بالحق و تواصوا بالصبر
-------------------
رحم كنيم به خودمون. تنها سرمايه مون داره آب ميشه. عمرمون داره تموم ميشه

اعتراف

2006-02-13T18:56:00.000+03:30

مطلبي از سيبستان را مي خوانم كه به اين پاراگراف مي رسم. شما هم بخوانيد

از دو سه روزی پيش که اين مقاله کم نظير رابرت فيسک را خوانده ام مدام فکر می‌کنم چه حرف مهمی زده است اين مرد. می گويد (خطاب به غربيان سکولار در قصه اين کاريکاتورها) که، می گوييد چرا ما که مسيح را کاريکاتور می کنيم، نتوانيم محمد را کاريکاتور کنيم. حال آنکه اين قياس مع الفارق است. به گمان افتاده ايم. زيرا مسيحيت ما مرده است و اسلام آنها زنده است. می‌گويد مردم خاورميانه با اسلام زندگی می‌کنند. اما ما اروپاييان مسيحيت را زير لت-و-کوب ساليان نيمه‌جان کرده ايم. از همين جاست که کمتر کسی از کاريکاتور مسيح در اينجا برانگيخته می‌شود اما از کاريکاتور محمد آنجا همه برانگيخته می‌شوند. مسيح ما زنده نيست اما محمد آنها زنده است
اين شهادت مهمی است از زبان مردی که خاورميانه را خوب می‌شناسد و همزمان از فرهيختگان اروپاست. شهادتی که از ارادت ما مردم و زیست ارادتمندانه ما پرده بر می‌دارد

با كاروان نيزه - بند پاياني

2006-01-31T15:06:00.000+03:30

بند سيزدهم

تو پيش روي، و پشت سرت آفتاب و ماه
آن يوسفي كه تشنه برون آمدي زچاه

جسم تو در عراق و سرت ره‌سپار شام
برگشته‌اي و مي‌نگري سوي قتل‌گاه

امشب، شبي‌ست از همه شب‌ها سياه‌تر
تنها تر از هميشه‌ام اي شاه بي‌سپاه

با طعن نيزه‌ها به اسيري نمي‌رويم
تنها اسير چشم شماييم، يك نگاه!

امشب به نوحه خواني‌ات از هوش رفته‌ام
از تار واي وايم و از پود آه آه

بگذار شام، جامه‌ي شادي به تن كند
شب با غم تو كرده به تن، جامه‌ي سياه!

بگذار آبي از عطشت نوشد آفتاب
پيراهن غريب تو را پوشد آفتاب

بند چهاردهم

قربان آن ني يي كه دمندش سحر، مدام
قربان آن مي يي كه دهندش علي‌الدوام

قربان آن پري كه رساند تو را به عرش
قربان آن سري كه سجودش شود قيام

هنگامه‌ي برون شدن از خويش، چون حسين(ع
راهي برو كه بگذرد از مسجدالحرام

اين خطٌي از حكايت مستان كربلاست :
ساقي فتاد ، باده نگون شد ، شكست جام

تسبيح گريه بود و مصيبت، دو چشم ما
يك الامان ز كوفه و صد الامان ز شام

اشكم تمام گشت و نشد گريه‌ام خموش
مجلس به سر رسيد و نشد روضه‌ام تمام

با كاروان نيزه به دنبال، مي‌روم
در منزل نخست تو از حال مي‌روم

علي‌رضا قزوه
تمام شد در شب دوازدهم محرم سال 1423 هجري برابر با دوازدهم فروردين ماه 1381 شمسي

با كاروان نيزه - بند يازدهم و دوازدهم

2006-01-31T14:55:00.000+03:30

علي‌رضا قزوه

بند يازدهم

از شرق نيزه، مهر درخشان بر آمده‌ست
وز حلق تشنه، سوره‌ي قرآن بر آمده‌ست

موج تنور پيرزني نيست اين خروش
طوفاني از سماع شهيدان بر آمده‌ست

اين كاروان تشنه،‌ ز هر جا گذشته است
صد جويبار، چشمه‌ي حيوان بر آمده‌ست

باور نمي‌كني اگر از خيزران بپرس
كآيات نور، از لب و دندان بر آمده‌ست

انگشت ما گواه شهادت كه روز مرگ
انگشتري ز دست شهيدان در آمده‌ست

راه حجاز مي‌گذرد از دل عراق
از دشت نيزه، خار مغيلان بر آمده‌ست

چون شب رسيد، سر به بيابان گذاشتيم
جان را كنار شام غريبان گذاشتيم

بند دوازدهم

گودال قتل‌گاه، پر از بوي سيب بود
تنها تر از مسيح، كسي بر صليب بود

سرها رسيد از پي هم، مثل سيب سرخ
اول سري كه رفت به كوفه، حبيب بود!

مولا نوشته بود: بيا اي حبيب ما
تنها همين، چقدر پيامش غريب بود

مولا نوشته بود: بيا، ‌دير مي‌شود
آخر حبيب را ز شهادت نصيب بود

مكتوب مي‌رسيد فراوان، ولي دريغ
خطش تمام، كوفي و مهرش فريب بود

اما حبيب، رنگ خدا داشت نامه‌اش
اما حبيب، جوهرش «امن يجيب» بود

يك دشت، سيب سرخ، به چيدن رسيده بود
باغ شهادتش، به رسيدن رسيده بود

با كاروان نيزه - بند نهم و دهم

2006-01-31T14:52:00.001+03:30

علي‌رضا قزوه

بند نهم

در مشك تشنه، جرعه‌ي آبي هنوز هست
اما به خيمه‌ها برسد با كدام دست؟

برخاست با تلاوت خون،‌ بانگ يا اخا
وقتي «كنار درك تو، كوه از كمر شكست

تيري زدند و ساقي مستان ز دست رفت
سنگي زدند و كوزه‌ي لب تشنگان شكست

شد شعله‌هاي العطش تشنگان، بلند
باران تير آمد و بر چشم‌ها نشست

تا گوش دل شنيد، صداي (الست) دوست
سر شد (بلي)‌ي تشنه لبان مي الست

ناگاه بانگ ساقي اول بلند شد
پيمانه پر كنيد، هلا عاشقان مست

باران مي‌گرفت و سبوها كه پر شدند
در موج تشنگي، چه صدف‌ها كه دُر شدند

بند دهم

باران مي گرفته، به ساغر چه حاجت است؟
ديگر به آب زمزم و كوثر چه حاجت است؟

آوازه‌ي شفاعت ما، رستخيز شد
در ما قيامتي‌ست، به محشر چه حاجت است؟

كي اعتنا به نيزه و شمشير مي‌كنيم؟
ما كشته‌ي توايم، به خنجر چه حاجت است؟‌

بي‌سر دوباره مي‌گذريم از پل صراط
تا ما بر آن سريم، به اين سر چه حاجت است؟

بسيار آمدند و فراوان، نيامدند
من لشكرم خداست، به لشكر چه حاجت است؟‌

بنشين به پاي منبر من، ‌نوحه‌خوان، ‌بخوان
تا نيزه‌ها به پاست، ‌به منبر چه حاجت است؟

در خلوت نماز، چو تحت الحَنَك كنم
راز غدير گويم و شرح فدك كنم

با كاروان نيزه - بند هفتم و هشتم

2006-01-31T14:51:00.000+03:30

علي‌رضا قزوه

بند هفتم

از دست رفته دين شما، دين بياوريد!
خيزيد، مرهم از پي تسكين بياوريد!

دست خداست، اين كه شكستيد بيعتش
دستي خداي گونه‌تر از اين بياوريد!

وقت غروب آمده، سرهاي تشنه را
از نيزه‌هاي بر شده، پايين بياوريد

امشب براي خاطر طفل سه ساله‌ام
يك سينه ريز، خوشه‌ي پروين بياوريد!

گودال، تيغ كند، سنان‌هاي بي‌شمار
يك ريگ‌زار، سفره‌ي چرمين بياوريد!

سرها ورق ورق، همه قرآن سرمدي‌ست!
فالي زنيد و سوره‌ي ياسين بياوريد!

خاتم سوي مدينه بگو بي‌نگين برند!
دست بريده، جانب ام‌البنين برند!

بند هشتم

خون مي‌رود هنوز ز چشم تر شما
خرمن زده‌ست ماه، به گرد سر شما

آن زخم‌هاي شعله فشان، هفت اخترند
يا زخم‌هاي نعش علي اكبر شما؟

آن كهكشان شعله‌ور راه شيري است
يا روشنان خون علي اصغر شما؟

ديوان كوفه از پي تاراج آمدند
گم شد نگين آبي انگشتر شما

از مكه و مدينه، نشان داشت كربلا
گل داد(نور) و (واقعه) در حنجر شما

با زخم خويش، بوسه به محراب مي‌زديد
زان پيش‌تر كه نيزه شود منبر شما

گاهي به غمزه، ياد ز اصحاب مي‌كني
بر نيزه،‌ شرح سوره‌ي احزاب مي‌كني

با كاروان نيزه - بند پنجم و ششم

2006-01-31T14:46:00.000+03:30

علي‌رضا قزوه

بند پنجم

كو خيزران كه قافيه‌اش با دهان كنند
آن شاعران كه وصف گل ارغوان كنند

از من به كاتبان كتاب خدا بگو
تا مشق گريه را به ني خيزران كنند

بگذار بي‌شمار بميرم به پاي يار
در هر قدم دوباره مرا نيمه جان كنند

پيداست منظري كه در آن روز انتقام
سرهاي شمر و حرمله را بر سنان كنند

يارب، سپاه نيزه، همه دستشان تهي‌ست
بي‌توشه‌اند و همرهي كاروان كنند

با مهر من، غريب نمانند روز مرگ
آنان كه خاك مهر مرا حرز جان كنند

با پاي سر، ‌تمامي شب،‌ راه آمدم
تنهايي‌ام نبود، كه با ماه آمدم

بند ششم

اي زلف خون فشان توام ليله‌البرات
وقت نماز شب شده، حي علي‌الصلات

از منظر بلند، ببين صف كشيده‌اند
پشت سرت تمامي ذرات كائنات

خود، جاري وضوست، ولي در نماز عشق
از مشك‌هاي تشنه وضو مي‌كند، فرات

طوفان خون وزيده، سر كيست در تنور؟
خاك تو نوح حادثه را مي‌دهد نجات!

بين دو نهر، خضر شهادت به جست‌وجوست
تا آب نوشد از لبت، اي چشمه‌ي حيات

ما را حيات لم يزلي، جز رخ تو نيست
ما بي تو چشم بسته و ماتيم و در ممات

عشقت نشاند، باز به درياي خون، مرا
وقت است تيغت آورد از خود، برون، مرا

با كاروان نيزه - بند سوم و چهارم

2006-01-31T14:44:00.000+03:30

علي‌رضا قزوه

بند سوم

فرصت دهيد گريه كند بي‌صدا، فرات
با تشنگان بگويد از آن ماجرا، فرات

گيرم فرات بگذرد از خاك كربلا
باور مكن كه بگذرد از كربلا، فرات

با چشم اهل راز نگاهي اگر كنيد
در بر گرفته مويه‌كنان مشك را فرات

چشم فرات در ره او اشك بود و اشك
زان گونه اشك‌ها كه مرا هست با فرات

حالي به داغ تازه‌ي خود گريه مي‌كني
تا مي‌رسي به مرقد عباس، يا فرات

از بس كه تير بود و سنان بود و نيزه بود
هفتاد حجله بسته شد از خيمه تا فرات

از طفل آب، خجلت بسيار مي‌كشم
آن يوسفم كه ناز خريدار مي‌كشم

بند چهارم

بعد از شما به سايه‌ي ما تير مي‌زدند
زخم زبان به بغض گلوگير مي‌زدند

پيشاني تمامي‌شان داغ سجده داشت
آنان كه خيمه‌گاه مرا تير مي‌زدند

اين مردمان غريبه نبودند، اي پدر
ديروز در ركاب تو شمشير مي‌زدند

غوغاي فتنه بود كه با تيغ آبدار
آتش به جان كودك بي‌شير مي‌زدند

ماندند در بطالت اعمال حج‌شان
محرم نگشته تيغ به تقصير مي‌زدند

در پنج نوبتي كه هبا شد نمازشان
بر عشق، چار مرتبه تكبير مي‌زدند

هم روز و شب به گرد تو بودند سينه‌زن
هم ماه و سال، بعد تو زنجير مي‌زدند

از حلق‌هاي تشنه، صداي اذان رسيد
در آن غروب، تا كه سرت بر سنان رسيد

با كاروان نيزه - بند دوم

2006-01-31T14:09:00.000+03:30

علي‌رضا قزوه

جوشيد خونم از دل و شد ديده باز، تر
نشنيد كس مصيبت از اين جان‌گدازتر

صبحي دميد از شب عاصي سياه‌تر
وز پي شبي ز روز قيامت درازتر

بر نيزه‌ها تلاوت خورشيد، ديدني‌ست
قرآن كسي شنيده از اين دل‌نوازتر؟

قرآن منم چه غم كه شود نيزه، رحل من
امشب مرا در اوج ببين سرفرازتر

عشق توام كشاند بدين جا، نه كوفيان
من بي‌نيازم از همه، تو بي‌نيازتر

قنداق اصغر است مرا تير آخرين
در عاشقي نبوده ز من پاك‌بازتر

با كاروان نيزه شبي را سحر كنيد
باران شويد و با همه تن گريه سر كنيد

با كاروان نيزه - بند اول

2006-01-30T15:34:00.001+03:30

علي‌رضا قزوه

مي‌آيم از رهي كه خطرها در او گم است
از هفت منزلي كه سفرها در او گم است

از لا به لاي آتش و خون جمع كرده‌ام
اوراق مقتلي كه خبرها در او گم است

دردي كشيده‌ام كه دلم داغ‌دار اوست
داغي چشيده‌ام كه جگرها در او گم است

با تشنگان چشمه احلي من العسل
نوشم ز شربتي كه شكرها در او گم است

اين سرخي غروب كه هم‌رنگ آتش است
توفان كربلاست كه سرها در او گم است

ياقوت و دُر صيرفيان را رها كنيد
اشك است جوهري كه گهرها در او گم است

هفتاد و دو ستاره غريبانه سوختند
اين است آن شبي كه سحرها در او گم است

باران نيزه بود و سر شه‌سوارها
جز تشنگي نكرد علاج خمارها

برادر! عیدت مبارک

2006-01-22T11:16:00.000+03:30

براي نوشتن از غدير هيچگاه دير نيست. مطلب پارسال را دوباره مي آورم

----------------------------------------------------------

غدیر بود. رفتیم پیشانی ابوذر را ببوسیم و بگوییم: «برادر! عیدت مبارک» پیشانیش
!!از آفتـاب ربذه سوخته بود
!!به «ابن سکیت» گفتیم «علی». هیچ نگفت، نگاهمان کرد و گریست. زبانش را بریده بودند
خواستیم دستهای میثم را بگیریم و بگوییم «سپاس خدای را که ما را از متمسّکین به
!!ولایت امیرالمؤمنین قرار داد» دستهایش را قطع کرده بودند
گفتیم:«یک سیدی بیابیم و عیدی بگیریم» سیّدی! کسی از بنی هاشم. جسدهاشان درز لای
دیوارها شده بود و چاه ها از حضور پیکرهای بی سرشان پر بود! زندانی دخمه های تـاریک
.بودند وغل های گران بر پا، درکنج زندانها نماز می خواندند

فقط همین نبود که میان بیابان بایستد، رفتگان را بخواند که برگردند و صبر کند تـا
ماندگان برسند. فقط همین نبود که منبری از جهاز شتران بسازد و بالا برود، صدایش کند و
دستش را بالا بگیرد، فقط گفتن جمله کوتـاه «علی مولاست» نبود. کار اصلاً اینقدرها ساده
.نبود. فصل اتمام نعمت، فصل بلوغ رسالت. فصل سختی بود
بیعت با «علی» مصافحه ای ساده نبود. مصافحه با همه رنجهایی بود که برای ایستـادن
پشت سر این واژه سه حرفی باید کشید. ایستـادن پشت سر واژه ای سه حرفی، که در حق
.سخت گیر بود
این روزها ولی همه چیز آسان شده است. این روزها «علی مولاست» تکیه کلامی معمولی و
راحت است.اگر راحت می شود به همه تیرک های توی بزرگراه تراکت سال امیرالمؤمنین زد
و روی تـابلوهای تبلیغاتی با انواع خطها نوشت «علی»!، اگر خیلی راحت و زیاد و
پشت سر هم می شود این کلمه را تکرار کرد و تکرار، حتما جایی از راه را اشتباه
..!آمده ایم. شاید فقط با اسم یا خط بی جان مصافحه کرده ایم، وگرنه با او؟
.کار حتما سخت بود، صبوری بی پایان بر حق، تـاب آوردن عتاب هایش حتما سخت بود

!آن «مرد ناشناس» که دیروز کوزه آب زنی را آورد، صورتش را روی آتش تنور گرفته «بچش
«این عذاب کسی است که از حال یتیمان و بیوه زنان غافل شده». آن«مرد ناشناس
سر بر دیوار نیمه خرابی در دل شب دارد می گرید:«آه از این ره توشه کم، آه ،از این
راه دراز» و ما بی آنکه بشناسیمش همین نزدیکی ها جایی نشسته ایم و تمرین می کنیم
.که با نامش شعر بگوییم، خط بنویسیم، آواز بخوانیم و حتی دم بگیریم و از خود بیخود شویم
.عجیب است! مرد هنوز هم «مرد ناشناس» است

نوشته : فاطمه شهیدی
از کتاب : خدا خانه دارد
ناشر: دفتر نشر معارف‏

----------------------------------------------------------

پي نوشت: بنده كتاب "خدا خانه دارد" خانم شهيدي را كامل خوانده ام و گهگاه سري به آن مي زنم. بسيار زيباست. همه مطالبش. چند مطلب از آن را نيز در اين وبلاگ نوشته ام. امروز به مطلب "برادر عيدت مبارك" -كه خوانديد- در ضميمه "نسل سوم" روزنامه جام جم در تاريخ سه شنبه 27 دي برخورد كردم، ولي در كمال تعجب نام خانم "نفيسه مرشد زاده" در پايان مطلب به عنوان نويسنده اين متن آورده شده بود، بدون اينكه هيچ نامي از خانم شهيدي و كتاب ارزشمند ايشان آورده شود!
غير از اطلاع دادن به خانم شهيدي و سايت پرسمان، فقط مي توانم بگويم: براي روزنامه جام جم و خانم مرشدزاده متاسفم

(دو سال بعد) پی نوشت دوم: همانطور که در قسمت نظرات ملاحظه می کنید، دوستی عنوان کرده اند که "فاطمه شهیدی"، نام مستعار "نفیسه مرشدزاده" است.

جوان > پير

2006-01-14T15:19:00.000+03:30

امروز از شبكه جوان راديو صحبتهاي آقاي هاشمي نژاد را مي شنيدم. گفتند: حديثي است كه من بسيار آن را دوست دارم. امام صادق مي فرمايند: شاب سخى مرهق فى الذنوب‏ احب الى الله عز و جل من شيخ عابد بخيل

جوان سخاوتمندي كه غرق گناه است، نزد خدا محبوبتر از پيرمرد عابد بخيل است‏

بحارالانوار جلد 70 صفحه 307
-------------------------------------

به يقين اين ‏«سخاوت‏» سبب امدادهاى الهى مى‏شود و سرانجام آن جوان آلوده را نجات مى‏دهد،ولى آن پير عابد بخيل به خاطر بخلش در گناه فرو خواهد رفت

-------------------------------------

اگر راديو دم دستتونه، موج راديو جوان را پيدا كنيد و بعد از اتمام اذان ظهر 4-5 دقيقه راديو را روشن نگهداريد

تنها زوج معصوم عالم خلقت

2006-01-03T15:03:00.000+03:30

لب كلام در عنوان مطلب است

و اما بعد
به مناسبت اول ذي الحجه سالروز ازدواج تنها زوج ِمعصوم ِعالم ِخلقت، اميرالمومنين و حضرت زهرا -كه سلام خدا بر ايشان باد- در جشني شركت كرديم و اين عبارات ِپشت ِجلد ِكتابچه اي كه هديه كردند، در نظرم بسيار جالب و مفيد آمد. اميد كه براي شما نيز اينگونه باشد

همسري شما جوانان عزيز را که پيوند دلها و جسمها و سرنوشتها است صميمانه به همه‌ي شما فرزندان عزيزم تبريک ميگويم. توصيه ميکنم به همسران خود مهر بورزيد، به آنان وفادار باشيد و خويشتن را در سرنوشت يکديگر شريک بدانيد. از گره افتادن در رشته‌ي زندگي مشترک بر حذر باشيد و گره هاي کوچک و بي اهميت را ناديده بگيريد. خداوند به شما خوشبختي و شادکامي و اعتلاء روحي عطا فرمايد و کانون زندگيتان را با فرزنداني تندرست و صالح، گرمي و روشني ببخشد. انشاءاله

سيد علي خامنه اي

آيينه

2005-12-28T12:22:00.000+03:30

آيينه شو ، جمال پرى طلعتان طلب‏ ... جاروب كن تو خانه، سپس ميهمان طلب‏

------------------

یوسف کنعان چو به مصر آرمید ** صیت وی از مصر به کنعان رسید

بود در آن غمکده یک دوستش ** پر شده‌ی مغز وفا پوستش

ره به سوی مهر جمالش سپرد ** آینه‌ای بهر ره آورد برد

یوسف از او کرد نهانی سال ** کای شده محرم به حریم وصال

در طلبم رنج سفر برده‌ای ** زین سفرم تحفه چه آورده‌ای؟

گفت: «به هر سو نظر انداختم ** هیچ متاعی چو تو نشناختم

آینه‌ای بهر تو کردم به دست ** پاک ز هر گونه غباری که هست

تا چو به آن دیده‌ی خود واکنی ** صورت زیبات تماشا کنی

تحفه‌ای افزون ز لقای تو چیست؟ ** گر روی از جای، به جای تو کیست؟

«نیست جهان را به صفای تو کس ** غافل از این، تیره دلان‌اند و بس

جامی، ازین تیره دلان پیش باش! ** صیقلی آینه‌ی خویش باش

تا چو بتابی رخ ازین تیره‌جای ** یوسف غیب تو شود رونمای

از هفت اورنگ جامي

از مدينه برايمان نوشته است

2005-12-25T18:07:00.000+03:30

:سبز قلم

مدینه شهر پیغمبر

از مدینه برایتان می نویسم. بعد ِنماز ظهر است. شهری که آغوش بر نبی اکرم (ص) باز نمود و غمی از سیمای رسول برداشت

اینجا هزاران عاشق برای راز دل به حضور رسول میرسند. سیاه سودانی و زرد اندونزیایی و ..و همه یک کلام دارند: عفو و توبه و غفران و برکات

برای همه دعا خواهم کرد بل مقبول افتد انشاالله

--------------------------------------------------------------------------------

... :پي نوشت

شب يلدا و داستانچه دهم از همشهري

2005-12-21T16:09:00.000+03:30

شب يلدا
كاري از علي مريخي

***********

داستانچه دهم - نگاه نگران

بچه كه بود، با ديدن مادربزرگش كه هميشه موقع نشستن يا برخاستن از زمين، آه و ناله مي كرد و هنگام راه رفتن، پاهايش را كج مي گذاشت و يا با كمر خميده راه مي رفت، حرص مي خورد و در دلش مي گفت: « نمي دانم چرا اين پيرزن ها، اين قدر خودشان را لوس مي كنند و درست راه نمي روند.» و اكنون در آستانه هفتاد سالگي، وقتي مي خواهد از جايش برخيزد و به اتاقش برود، با نگراني، نگاه هاي نوه هفت ساله اش را دنبال ميكند

نويسنده: فاطمه قائمي

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
داستانچه نهم
داستانچه هشتم
داستانچه هفتم

إدخال السرور علي المومن

2005-12-14T17:38:00.000+03:30

امام رضا عليه السلام فرمود

بعد از انجام و اجبات، هيچ كارى، نزد خداوند، بهتر از ايجاد خـوشحالى براى مومن نيست

بحارالانوار, ج 78,ص 347

.میلاد امام رضا بر شما مبارک . میلاد آنکه ایران هر چه دارد به برکت وجود اوست
چند بیتی که در ادامه می آید بخشی از شعری است که کامل شنیدم

.اما نتوانستم کامل بنویسم. این چند بیت عیدی ما به شما

مسیح محو صدای نقاره خانه او *** کرم نَـمی بُوَد از بهر بی کرانه او

به زائر حرمش وعده داده و باید *** که روز حشر سه جا بازدید او آید

الا رئوف تر از ما به ما امام رضا

غریب ِ با همه کس آشنا امام رضا

ابوالحسن خَلَف مرتضی امام رضا

رفیق زائر بی دست و پا امام رضا

نگاه ماست به دست تو یا امام رضا

تو کیستی به چنین عزت و جلال بگو *** که همنشین گدایی و ضامن آهو

سخن و سكوت

2005-12-11T16:05:00.000+03:30

.زبان، يا كليد بهشت است، يا دوزخ

.شگفتا از كارسازى مهم اين قطعه گوشت در دهان

چه بسيار «حق‏»هايى كه ناحق مى‏شود، با يك «شهادت دروغ‏». و چه‏«ناحق‏»هايى لباس حق مى‏پوشد، با يك اعتراف نابجا

بازى با آبروى ديگران خطرناك است. چه حيثيت‏هايى كه با يك‏ غيبت و تهمت ‏بر باد مى‏رود و ديگر بازگشتى نيست و آبروى ريخته برخاك، جمع شدنى نيست

.چه دوستيهايى كه با يك كلمه به دشمنى و جدايى مبدل مى‏شود

چه «كلمه‏»هايى كه رمز ناسپاسى و كفران است و موجب «سلب‏نعمت‏» مى‏گردد و نقمت و عذاب مى‏آورد. (1

آنان كه بر گفته‏هاى نا بجاى خويش پشيمان مى‏شوند، بسيارند; ولى‏ چه سود؟ تير رها شده از كمان بازگشتنى نيست و «حرف‏» همان تير است‏ و «دهان‏» همان كمان. چرا ايمان انسان با يك كلمه نسنجيده و يك ‏نسبت ناروا بسوزد و خاكستر شود و بر باد برود؟

عاقل‏، مى‏انديشد و سخن مى‏گويد. «بى‏خرد» مى‏گويد و آنگاه به‏تامل مى‏نشيند. (2

:به قول «بزرگمهر» حكيم

«انديشه كردن كه «چه بگويم؟»، به از پشيمانى خوردن كه «چراگفتم؟

اين زبان كوچك، اگر به رضاى خدا بچرخد، «نعمت ‏بزرگ‏» است و اگربه ناحق حركت كند، «وسيله نقمت‏» است

.زبان بى‏گناه است. ماييم كه آن را به گناه وا مى‏داريم

اينكه گفته‏اند: «كلام‏» اگر نقره باشد، «سكوت‏» طلاست، براى كسى ‏است كه نتواند مالك زبان و اختياردار گفتار خويش باشد. براى چنين ‏كسى، همان بهتر كه دم فرو بندد و خموشى گزيند، تا زبان سرخ، سرسبزش را به باد ندهد

به همان اندازه كه گفتار نيكو، ارشاد، نصيحت، حقگويى، مطلوب و پسنديده است، حرفهاى بيهوده و گفتار بى‏محتوا و سخنان نسنجيده و لغويات و لهويات، منفور و نكوهيده است

البته گاهى هم سكوت، «خيانت‏» است و سخن، «وظيفه‏». ولى... كجا؟ موقع ‏شناسى بسيار مهم است. مهمتر از اصل گفتار، آن است كه «كجا چه‏بگوييم؟

هم گفتن سخن شايسته و دفاع از مظلوم و دفع يك تهمت، «عبادت‏» است، هم سكوت از بيهوده‏گويى و پرهيز از كلام بى‏ريشه و قول بى‏تحقق

بسيارى پشيمان مى‏شوند كه چرا گفتند؟ ولى ندامت‏ بر «سخن‏ناگفته‏» كمتر است. چرا مهارى بر گفته‏ها نزنيم؟

سخن‏، چون تيرى است از كمان پرتاب مى‏شود

عمل‏، چون گلوله‏اى است كه از سلاح رها مى‏گردد و... بى‏شك، به‏جايى برخورد خواهد كرد. كنترل «گفتار» و «كردار»، گامى است مهم درخودسازى و سلوك. اول انديشه، وانگهى گفتار

تا سخنى نگفته‏اى، گفتار در اختيار توست. اما همين كه تير از كمان ‏جست و سخن از دهان رست، نتايج و پيامدهايش از اختيار تو بيرون‏است. (3

چاره، لحظه‏اى درنگ پيش از گفتار است. تامل در اينكه چه مى‏خواهى بگويى و چرا؟ انگيزه‏ات چيست و پيامد سخن كدام است وتاثير مثبت و منفى آن چگونه است؟ نفس آدمى، ميل به سركشى و طغيان ‏دارد. اگر بتوانى با قدرت اراده و اختيارت، مهارى بر سركشى آن بزنى و زبان را در اختيار خود داشته باشى، از بسيارى «عواقب سوء» و«پشيمانيهاى بى‏ثمر» نجات خواهى يافت، وگرنه همچون مركبى چموش ‏بر زمينت ‏خواهد زد

مهار نفس‏، گاهى به پيشگيرى قبلى است، گاهى به كنترل بعدى

گاهى بايد درد ايجاد شده را درمان كرد، گاهى هم بايد از ايجاد بيمارى‏پيشگيرى نمود

آيا شده است كه خود را بر غفلتها و حرفهاى بى‏حساب و برخوردهاى ‏نسنجيده ملامت كنى و حسرت بخورى؟ خود اين، مرحله‏اى از بيدارى‏ وجدان‏ است، مى‏توانى تقويتش كنى، تا آنجا كه آينده را پيشاپيش بنگرد و نتيجه هر سخن را بسنجد و پيش از رخ دادن صحنه حسرتبار، از وقوع‏آن جلوگيرى كند

چگونه توان در آينه «كنون‏»، تصوير «آينده‏» را ديد و اگر زشت است، ازآن پيشگيرى كرد؟

.نفس مهار شده‏، آينه جان را شفاف‏تر مى‏سازد. و «نفس رها»،همين روز را هم تيره مى‏سازد

كيست كه از وراى گرد و غبار نفسانيات، بتواند سيماى «عقلانيت‏» راببيند؟

.چه زشت است، بردگى نفس، و... چه نيكوست، رهايى از سلطه ابليس ووسوسه‏هايش

------------

رب كلمة سلبت نعمة و جلبت نقمة. نهج‏البلاغه، فيض الاسلام، حكمت‏373

2)
لسان العاقل وراء قلبه وقلب الاحمق وراء لسانه.نهج البلاغه، حكمت‏39

3)
مضمون كلام حضرت على‏عليه السلام: «الكلام فى وثاقك مالم تتكلم، فاذا تكلمت‏به صرت فى وثاقه‏».نهج البلاغه، حكمت 737

نويسنده: جواد محدثى

از كتاب: گامى در مسير

به بهانه ميلاد حضرت معصومه كه سلام خدا بر او باد

2005-12-03T18:48:00.000+03:30

يك نفر هست كه

هنوز سلام نماز را تمام نكرده بودم كه دستش آرام به سرشانه‌ام خورد. چند لحظه بعد وقتي رويم را با تعجب برگرداندم،‌جواني ناآشنا را در كنار خود ديدم. موهاي بلندش روي شانه‌ها ريخته بود و ريش بور و انبوهي داشت. به زباني غريب آميخته‌اي از انگليسي و عربي اجازه خواست تا از مهر و سجاده‌ام استفاده كند. در چشمان آبي و معصومش هيچ سابقه‌اي از خود نمي‌يافتم. به نماز ايستاد و من روي صندلي‌هاي كنار ديوار در حالي كه چمدانش را نگه داشته بودم، ‌به حركاتش مي‌نگريستم... ادامه

- - -

ای که به قم قبله قلبی سلام
سايه‌ی تو بر سر ما مستدام

حضرت معصومه سلام عليک
بانوی مظلومه سلام عليک ... ادامه

گفته هاي شب آخر استاد علي صفايي حائري.عين.صاد

2005-11-27T18:10:00.000+03:30

:مدعي نوشته بود

(گفته هاي شب آخر استاد علي صفايي حائري(عين.صاد

.شب آخر، قبل از سفر به مشهد، مهمان برادر محترمشان بودند
:ايشان مي گفت: بالاي پشت بام رفتيم و گفتگوهايي شد و از جمله فرمود
.اين دعا كه "خدايا تا ما را نيامرزيدي از دنيا مبر" دعاي خوبي نيست
همه پرسش شديم كه چرا؟
:فرمود: چون بويي از دلبستگي و فريب دنيا دارد. و ادامه داد
!بايد چنين گفت: خدایا مارا بيامرز و ببر
سپس دراز كشيد و چشم هايش را بست و گفت: خدايا من آماده ام! بيامرز و ببر. بعد از سكوتي نيم خيز شده وگفت: مرگ شيرين است بچه ها
و راستي كه مرگ نزد او اين چنين بود. بارها مي گفت: من سال هاست كه منتظرم. تشبيه زيبايي مي كرد كه: در جاده ي كمربندي ديده اي كه بعضي با ساك دنبال اتوبوس مي دوند و مي گويند: "روي بوفه هم سوار مي شوم؟" من اينطور با ساك دنبال مرگم
همان توصيفي كه در نهج البلاغه درباره خطبه متقين آمده است: "و لولا الاجل الذی كتب الله عليهم لم تستقر ارواحهم في اجسادهم طرفة عين" اگر نبود مدت و اجلي كه خداوند بر آنها نوشته است، روح هاي آنان از اشتياق ملاقات خدا در بدن هايشان يك لحظه آرام نمي گرفت

(برگرفته از کتاب (مشهور آسمان

كارگردان محمد رسول الله عاشق امام بود

2005-11-21T17:34:00.000+03:30

اين مطلب را در روزنامه جام جم خواندم. شما هم روي تصوير كليك كنيد و بخوانيد

چند تصوير از پدر

2005-11-16T19:36:00.000+03:30

نجمه طباطبايي دخترعلامه طباطبايي

از بچگي سلوك پدرم براي ما چيزي عادي بود، طوري كه هيچ وقت فكر نمي كرديم كه به غير از اين هم مي شود، لذا من رفتار پدرم را قدم به قدم و لحظه لحظه اش را كه فكر مي كنم آموزنده بود، منتهي نه اينكه در آن خانواده بزرگ شده بوديم، اصلا نمي فهميديم كه به غير از اين هم مي شود. مادرم جوري ما را تربيت كرده بود كه فكر مي كرديم پدر يك آدم عادي است و هيچ كسي را ندارد.ايشان معمولا شش، هفت ساعت كار مي كردند و شب ها معمولا بعد از درس يك ساعت را به خانواده اختصاص مي دادند؛ يك ساعت منظم. ما مي دانستيم كه يك ساعت مال ماست. مي نشستيم و خيلي جمع عجيبي بود. ايشان به مدت دو سال ده نشين شدند، به خاطر اينكه كشف حجاب بود و پس از اين دو سال كه جريانات تمام شد و آمديم شهر، ايشان خانه اي خريدند و زندگي درست كردند كه در تبريز بمانيم. حزب توده فرقه دموكرات كه ريخت تبريز، اذيت مي كردند و نمي گذاشتند ايشان كار بكنند و ايشان تصميم گرفتند كه بيايند قم. من تقريبا شش سالم بود.گاهي وقت ها به بچه ها مي گويم، دلم مي خواهد يك ساعت ديگر از آن ساعت ها باشد .آن زماني كه وقتي مي نشستيم هيچ مشكلي نداشتيم، هيچ حرفي. با اين كه هيچ در بساط نبود. هيچ در معناي حقيقي: يك اتاق بود كه نصفش فرش بود، نصفش نبود. معمولا ايشان زياد اهل رفت و آمد نبودند، چون به اين كار نمي رسيدند و سرشان به كتاب بود. يك چهار نفري بودند كه خيلي مختصر با ايشان ارتباط داشتند. با بچه ها، بچه بودند با بزرگترها، بزرگ بودند. يك ذره تكبر نداشتند، هيچ وقت نمي گفتند كه مثلا من يك الف و ب بلدم. هيچ وقت نمي گفتند كه من تفسير نوشتم. هميشه مي گفتند دعا كنيد كه انشاءالله اين تفسير تمام شود، ولي هيچ وقت نمي گفتند كه اين پرارزش است و اگر من بروم ديگر هيچ كس نمي تواند. ما در حسرت بوديم كه يك دفعه حاج آقا بگويند شاگردهايم، هميشه مي گفتند رفقا

بيشتر بخوانيد

براي آقاي زائري

2005-11-15T17:33:00.000+03:30

:براي آقاي زائري كه نوشته بود

با خبر سايت بازتاب از ماجراي مرحوم ايليا پطروسيان مطلع شدم و تازه وقتي وبلاگش
را ديدم تازه فهميدم چه حجت بزرگي را خداوند جلوي چشم مدعيان بي‌مايه‌اي مثل من گذاشته تا از خودمان و زندگي‌مان و دغدغه‌هايمان خجالت بكشيم... يك مهندس جوان ارمني كه چند سال قبل شب بيست و يكم رمضان (شب قدر) در مسجد جمكران مسلمان شده دوباره درست همين شب بيست و يكم ماه رمضان در مسير مسجد جمكران تصادف مي‌كند و مي‌رود... در اين چند سال هم همه عشق و حالش گشتن در بهشت زهرا و نجوا كردن با شهدا و مرور خاطرات جبهه است ... و آخرين پست وبلاگش اين شعر كه

بسوزان هر طريقي مي‌پسندي

كه آتش از تو و خاكستر از من

.و وصيت او اينكه در شلمچه دفنش كنند

تعجبم از كساني مثل بعضي رفقاي نق‌نقوي خودمان يا كسي مثل حسين درخشان نيست كه در صبحانه‌اش از خطبه‌هاي نماز جمعه آقاي حسني تا عكس فلان نماينده مجلس و ... همه چيز را مي‌بينند و ... اما چنين عظمت‌هاي قله‌سان و خورشيدگون در گوشه و كنار

.اين سرزمين به چشمشان نمي‌آيد... عذر اين دوستان را مي‌شود درك كرد

تعجبم از امثال مهندس ضرغامي است كه در شصتاد شبكه راديو تلويزيوني‌شان همه چيز جا مي‌شود و حتي رقاصي هخا و لاطائلات خانم فلان از شبكه‌هاي ضد انقلاب اجازه پخش پيدا مي‌كند اما سراغ چنين جلوه‌هاي تابناك لطف و بنده‌نوازي حضرت حق نمي‌روند

- - - - - - - - - - -

مرا با صدا و سيما صنمي نيست، اما سعي دارم هميشه به ياد داشته باشم، آنچه را به ايشان-آقاي زائري- يادآور شدم
رفتم تو گوگل جستجو كردم، اما نديدم که روزنامه همشهری با تیراژ سیصدهزار نسخه، از ايليا پطروسيان يادی کرده باشد. کافيه يه سوزن به خودمون بزنيم يه جوالدوز به ديگران، عزيز ِدلِ برادر

- - - - - - - - - -

پي نوشت: اگر اين مطلب باعث شود كه در همشهري يادي از آن عزيز شود مرا بس است

تهران، فرشي كه دوباره بايد بافته شود

2005-11-14T16:21:00.000+03:30

اين تيتري است كه باعث شد عزم به نوشتن را عملي كنم و دستي به كي برد ببرم. دوستان مي دانند كه تا به حال مطالب اين وبلاگ به قلم ديگران بوده و من جمع آوري كرده و اينجا آورده ام. از اين به بعد تصميم دارم خود نيز گاه گداري بنويسم
راستش خسته شدم از اين شهر پردود و ماشين. از ترافيكي كه ديگر عذاب آور نيست، چون به جزء غيرقابل تفكيك - ترجمه لاينفك! - .زندگي روزمره تهرانيها تبديل شده. "عادت كرده ايم". توجيه خودساخته انسان براي تحمل شرايط، نه تبديل آنها
اين روزها خيلي به هجرت فكر مي كنم. امري كه مي گويند منافع زيادي دارد. نه. ذهنتان جاي دور نرود. هجرت در همين ايران . از تهران به هر شهر ديگر
راستي چه چيزهايي ما را در اين شهر ماندني كرده؟ من براي اين سوال تنها يك جواب دارم: امكانات. و ديگر هيچ. اما عاجزم از پرداختن به جزئياتِ اين كلمه به ظاهر زيبا. شما بگوييد. چه امكاناتي؟ وجه تمايز تهران از شهرهاي ديگر ايران چيست؟

راه حل من اين است كه بايد اين شهر كوبيده شده و دوباره ساخته شود. با خيابانهايي عريض تر، خطوط متروي گسترده، بافت
. متناسب ساختمانها و يك تهويه بزرگ براي كمتر احساس خفگي كردن
هيچگاه براي اين شهر فكرِ پنجاه ساله نشده است. پنجاه كه خوب است، بيست ساله هم نشده. اينكه چيزي بسازيم كه تا پنجاه سال جوابگو باشد. راه حل ها مثل مرهمِ روي زخم است. علاج واقعه قبل از وقوع را نديده ام
به راستي چرا؟

داستانچه نهم - صله رحم اس.ام.اسي

2005-11-05T18:12:00.000+03:30

يكي از مناسبت هاي موردعلاقه دوران كودكي ام، عيد فطر بود. در اين روز، بازار ديد و بازديدهاي فاميلي داغ بود؛ در روزي كه بوي شادي و رضايت مي داد، ديدن بچه هاي فاميل و خوش و بش كردن با آن ها، حلاوت خاصي داشت. سال ها بعد، ديگر از آن ديد و بازديدها خبري نبود و به بركت وجود تلفن، مادربزرگ و پدربزرگ تنها كساني بودند كه تبريك ما را حضوري دريافت مي كردند و مشغله هاي زندگي و بعد مسافت، حتي مجال سرزدن به نزديك ترين بستگان را هم از ما گرفته بود. و امسال، وقتي پس از آخرين افطار رمضان، پيام تبريك كوتاه يكي از نزديك ترين بستگانم را روي صفحه تلفن همراهم خواندم، با خود انديشيدم كه به بركت وجود اين فناوري، ديگر حتي صداي نزديكانمان را هم نخواهيم شنيد

نويسنده: فاطمه قائمي

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
داستانچه هشتم
داستانچه هفتم
داستانچه ششم

سفره هاي آخر

2005-11-01T19:46:00.000+03:30

حتي اگر روزهاي ماه رمضان را نشمرده باشي ، مي تواني احساس کني که آخرين روزها فرا رسيده و خدا کم کم دارد سفره را بر مي چيند. اين را از ظاهر سفره هاي افطار هم مي شود فهميد ، چون ديگر از نشاط روزهاي قبل خبري نيست. حالا که دارند سفره را جمع مي کنند ، هر چه مي تواني از آن بردار. حتي اگر خرده ناني باشد ، بهتر از آن است که دستت خالي بماند. نگران برکتش نباش آن را هم خدا مي دهد

مولا اميرالمومنين

2005-10-23T12:29:00.000+03:30

اهل خانه ولايت و امامت گريان و نالان ، سراسيمه درمانده اند كه چگونه زخم مولا را مرهم نهند و مى دانند كه تنها خواهند شد و امام، گويى كه در بستر آرامش خويش تجربه تازه اى را به تماشا نشسته است

نگاه ملكوتى امام ناگهان بر قيافه نامبارك دشمن خدا مى افتد زبان تكلم مى گشايد كه: خوراكى گرم دهيد و بسترى نرم! آه از نهاد انسانيت برخاست ؛ و دوستانش مات و مبهوت از بزرگوارى او كه قاتل خويش را اينچنين مى نوازد، الله اكبر از على! الله اكبر از گذشت و ايثار او

على (ع ) حسن و حسين را فرا خوانده و با نواى حزين وصيت خويش را به آنها و به همه شيعيان خويش چنين فرمود: خدا را، خدا را كه در مورد همسايگان خود خوشرفتارى كنيد. خدا را، خدا را در نظم امورتان. خدا را، خدا را در مورد نماز، كه ستون دين شماست. خدا را، خدا را درباره فقيران و مسكينان به ياد آوريد و در وسايل زندگيتان شركت دهيدشان. با مردم همانطور كه خدا فرموده سخن به نيكويى گوييد و امر به معروف و نهى از منكر را فرو مگذاريد. به فروتنى همت گماريد و به بذل مساعى و احسان دو جانبه. از بريدن پيوند دوستى و از تفرقه و كناره جويى و روى بر تافتن بگريزيد. درد و سم ، تاب و توان از او گرفته و براى مدتى به سكوت ارزش مى دهد

و سپس ترنم مى كند كه : ديروز همدم شما بودم ، امروز مايه عبرت شما هستم و فردا دور از شما و خدا مرا و شما را بيامرزد. و ديگران را از ايجاد فتنه و اشوب بخاطر قتل خويش باز ميدارد و با گذشتى كه به گستره تمام ايثار مجاهدان حق در طول تاريخ انسان است مى فرمايد: اگر از جرمش در گذريد به تقوا نزديكتر خواهد بود. ضربه در سپيده دم جمعه بر حضرت وارد آمده بود اما او دو روز درد كشيد و دم نزد، كه او از هر كس با درد انس بيشترى داشت و 25 سال خار در چشم و استخوان در گلو، به تحمل درد عادت كرده بود. روح ملكوتى آن حضرت در يكشنبه شب بيست و يكم ماه مبارك رمضان سال چهلم هجرى به ديار ملكوت پرواز نمود و زندگى دنيا را بدرود گفت

سلام خدا بر اولين مولود علي و فاطمه

2005-10-19T13:19:00.000+03:30

انس بن مالك گويد يكي از كنيزان امام حسن علیه السلام شاخه‌ي گلي را به آن حضرت اهدا كرد. امام آن گل را گرفت و به او فرمود: تو را در راه خدا آزاد كردم. من به حضرت گفتم: اي پسر رسول خدا! آيا به راستي به خاطر اهداي يك شاخه گل ناچيز، او را آزاد كرديد؟ امام علیه السلام فرمود : كَمالُ الْجُودِ بَذلُ الْمَوْجودِ: نهايت بخشش آن است كه تمام هستي خود را ببخشي. و آن كنيز از مال دنيا جز آن شاخه‌ي گل را نداشت. خداوند در قرآنش فرموده « واذا حییتم بتحیة فحیوا باحسن منها او ردوها : هر گاه كسي به شما تحييت گويد او را همان گونه و بلكه بهتر پاسخ دهيد.» پاسخ ِ بهتر ِ بخشش ِ او ، همان آزاد كردنش بود

مناقب آل ابيطالب، ابن شهر آشوب

سهم بچه هاي قهر

2005-10-15T19:45:00.000+03:30

عادت داشت کساني را به مراسم افطار دعوت کند که اهل روزه گرفتن نبودند. شنيده بودم حتي افرادي که عمدا روزه خواري مي کردند سر سفره اش مي نشاند. دليلش را نمي دانستم. بدجوري براي دانستن راز کارش کنجکاو شده بودم. يکبار با لحن بين شوخي و جدي گفتم: «آقا مرتضي ! مريضم و فردا روزه نمي گيرم. دعوتم کن افطار بيايم خانه ات». منظورم اين بود که با ورود به خانه اش از کارش سردربياورم. دستش را روي شانه ام گذاشت. خنديد و گفت : مگر با خدا قهري؟ منتظر جوابم نشد. ادامه داد: بچه ها وقتي با پدر و مادرشان لج مي کنند ، کنار سفره آنها نمي روند اما پدر و مادر سهم شان را کنار مي گذارند. من از خدا خواسته ام سهم بنده هايي که با او قهر کرده اند در سفره من قرار دهد! و بعد از اندکي تامل گفت: نمي داني وقتي اين بچه هاي قهر ، با خدا آشتي مي کنند چه صحنه قشنگي را مي آفرينند

از روزنامه جام جم

كيلومتر سنج گناه را صفر كنيم

2005-10-11T16:47:00.000+03:30

كيلومترسنج گناه را صفر كنيم

نوشته اي از سيد محمد سادات اخوي
از ضميمه ايرانشهر همشهري ديروز

:اين هم از همان صفحه به انتخاب سيد جواد هاشمي

گر عاشق صادقي، وفاي تو كجاست؟
گر مومن واثقي، ولاي تو كجاست؟
گيرم كه ببخشند تو را در عرصات
آن لطف بود، شرم و حياي تو كجاست؟
مفتون همداني

هوا

2005-10-05T17:08:00.000+03:30

.عمری دويديم در پی هوايمان وگمان می برديم که در انجام عبادتيم
.روزی وظيفه مان درس خواندن بود هوس قرآن و حديث خواندن و هيئت رفتن داشتيم
!روزی که وظيفه ما کار کردن شد...هوس درس خواندن کرديم و ميل هيئت رفتن از وجودمان رفت
.بايد بيدار می مانديم برای درس...رفتيم هيئت و بيدار مانديم
.يک عمر گشتيم که بدانيم وظيفه مان چيست و وقتی دانستيم نکرديم
!وای برمن که هوا خواهی ام را به پای خدا نوشته ام

...هل ننبئکم بالاخسرين اعمالا

.الذين ضل سعيهم فی الحيوه الدنيا وهم يحسبون انهم يحسنون صنعا

(از وبلاگ : دغدغه هايم ( ديني به نام اسلام سابق

.پي نوشت: غرق آيه ها شدم. آيه 103 و 104 سوره كهف

در اين آيات به معرفى زيانكارترين انسانها و بدبخت ترين افراد بشر مى پردازد, اما براى تحريك حس كـنجكاوى شنوندگان در چنين مساله مهمى آن را در شكل يك سؤال مطرح مى كند و به پيامبر دسـتـور مـى دهـد: ((بـگـو: آيا به شما خبر دهم زيانكارترين مردم كيست ))؟! (قل هل ننبئكم بالا خسرين اعمالا ). بـلافـاصـله خود پاسخ مى گويد تا شنونده مدت زيادى در سرگردانى نماند: زيانكارترين مـردم ((كـسـانـى هـستند كه كوششهايشان در زندگى دنيا گم ونابود شده با اين حال گمان مـى كـنـنـد كـار نـيك انجام مى دهند))! (الذين ضل سعيهم فى الحيوة الدنيا وهم يحسبون انهم يحسنون صنعا).مسلما مفهوم خسران تنها اين نيست كه انسان منافعى را از دست بدهد بلكه خسران واقعى آن است كه اصل سرمايه را نيز از كف دهد, چه سرمايه اى برتر و بالاتر از عقل وهوش ونيروهاى خداداد وعمر وجوانى وسلامت است ؟ همين ها كه محصولش اعمال انسان است و عمل ما تبلورى است از نيروها و قدرتهاى ما. هـنـگـامـى كه اين نيروها تبديل به اعمال ويرانگر يا بيهوده اى شود گوئى همه آنها گم و نابوده شده اند. امـا زيان واقعى و خسران مضاعف آنجاست كه انسان سرمايه هاى مادى ومعنوى خويش را در يك مسير غلط و انحرافى از دست دهد و گمان كند كار خوبى كرده است , نه از اين كوششها نتيجه اى برده , نه از زيانش درسى آموخته , و نه ازتكرار اين كار در امان است

برگزيده تفسير نمونه

حباب

2005-10-02T17:09:00.000+03:30

زن دست کشيد روي برگ‌هاي پهن گلدان. بلندترين برگ را بوسيد و بلند شد، رفت کنار ظرف‌شويي. مرد ديس را گذاشت توي ظرف‌شويي و با دستمال مشغول تميز کردن ميز شام شد. سپس دستمال را توي محل مخصوص گذاشت و کنار زن ايستاد. سرش را به صورت زن نزديک کرد و لب‌خند زد. زن با دقت به ظرف‌ها دست مي‌کشيد. مرد دست برد توي کف‌ها و حبابي درست کرد و روي موهاي زن گذاشت. زن به مرد نگاه کرد و به زور لب‌خند زد: اون شيشه‌ي کوچيک چي بود با خودت آوردي؟ مرد دست کشيد روي موهاي سفيد کنار شقيقه‌اش و پشت به زن ايستاد و فنجان‌ها را توي سيني گذاشت:- مي‌خوام بريزم اين‌جا تا جک و جونور درنياد. زن آخرين بشقاب را که قطرات آب از آن مي‌چکيد توي سبد گذاشت:- ولي ما که حشره نداريم. مرد قوري چاي را از روي سماور برداشت، رو به جانب زن کرد:- هستش خانومي، خودت خبر نداري. زن شانه‌اش را بالا انداخت، حوله‌ي قرمز کنار ظرفشويي را برداشت. دست‌هايش را خشک کرد و کنار گلدان نشست:- به به... چه قد و بالايي به هم زدي. مرد اخم‌هايش را در هم کشيد. زن بلند شد، رفت توي هال. تلويزيون را روشن کرد و مقابلش نشست. مرد سيني چاي را آورد و جلوي او گذاشت. سپس شيشه‌ي کوچک را برد توي آشپزخانه. چند دقيقه بعد برگشت، شاد بود:- ديگه هيچ جونوري مزاحممون نمي‌شه. زن باز هم به زور خنديد. بعد از ساعتي هر دو رفتند توي رختخواب. صبح زود مرد و زن از جا برخواستند. مرد براي رفتن به کار آماده شد. زن به سرعت رفت توي آشپزخانه، به گلدان سلام کرد و رفت سراغ سماور. اما فوراً برگشت و دوباره به گلدان نگاه کرد. حتي بلندترين برگ هم خشکيده بود

نويسنده: ليلا جعفري

از سايت: لوح

حكايتي زيبا

2005-09-28T15:11:00.000+03:30

مطلبي را در گروه ايران اسلام خواندم. شما نيز بخوانيد

حكايتي از زبان مسيح نقل مي كنند كه بسيار شنيدني است . مي گويند او اين حكايت را بسيار دوست داشت و در موقعيت هاي مختلف آن را بيان ميكرد . حكايت اين است

مردي بود بسيار متمكن و پولدار روزي به كارگراني براي كار در باغش نياز داشت . بنابراين ، پيشكارش را به ميدان شهر فرستاد تا كارگراني را براي كار اجير كند . پيشكار رفت و همه كارگران موجود در ميدان شهر را اجير كرد و آورد و آن ها در باغ مشغول به كار شدند . كارگراني كه آن روز در ميدان نبودند ، اين موضوع را شنيدند و آنها نيز آمدند . روز بعد و روزهاي بعد نيز تعدادي ديگر به جمع كارگران اضافه شدند . گر چه اين كارگران تازه ، غروب بود كه رسيدند ، اما مرد ثروتمند آنها را نيز استخدام كرد . شبانگاه ، هنگامي كه خورشيد فرو نشسته بود ، او همه ي كارگران را گردآورد و به همه ي آنها دستمزدي يكسان داد . بديهي ست آناني كه از صبح به كار مشغول بودند ، آزرده شدند و گفتند : اين بي انصافي است . چه مي كنيد ، آقا ؟ ما از صبح كار كرده ايم و اينان غروب رسيدند و بيش از دو ساعت نيست كه كار كرده اند . بعضي ها هم كه چند دقيقه پيش به ما ملحق شدند . آن ها كه اصلاً كاري نكرده اند

مرد ثروتمند خنديد و گفت : به ديگران كاري نداشته باشيد . آيا آنچه كه به خود شما داده ام كم بوده است ؟

كارگران يكصدا گفتند : نه ، آنچه كه شما به ما پرداخته ايد ، بيش تر از دستمزد معمولي ما نيز بوده است . با وجود اين ، انصاف نيست كه ايناني كه دير رسيدند و كاري نكردند ، همان دستمزدي را بگيرند كه ما گرفته ايم

مرد دارا گفت : من به آنها داده ام زيرا بسيار دارم . من اگر چند برابر اين نيز بپردازم ، چيزي از دارائي من كم نميشود . من از دارايي خويش مي بخشم . شما نگران اين موضوع نباشيد . شما بيش از توقع تان مزد گرفته ايد پس مقايسه نكنيد . من در ازاي كارشان نيست كه به آنها دستمزد مي دهم ، بلكه مي دهم چون براي دادن و بخشيدن ، بسيار دارم

من از سر بي نيازي ست كه مي بخشم
مسيح گفت : بعضي ها براي رسيدن به خدا سخت مي كوشند . بعضي ها درست دم غروب از راه مي رسند . بعضي ها هم وقتي كار تمام شده است ، پيدايشان مي شود . اما همه يكسان زير چتر لطف و مرحمت الهي قرار مي گيرند

شما نميدانيد كه خدا استحقاق بنده را نمي نگرد ، بلكه دارائي خويش را مي نگرد . او به غناي خود نگاه مي كند ، نه به كار ما . از غناي ذات الهي ، جز بهشت نمي شكفد . بايد هم اينگونه باشد . بهشت ، ظهور بي نيازي و غناي خداوند است . دوزخ را همين تنگ نظرها برپا داشته اند . زيرا اينان آنقدر بخيل و حسودند كه نميتوانند جز خود را مشمول لطف الهي ببينند

... دفاع از

2005-09-24T16:24:00.000+03:30

به جاي ... ، شما بنويسيد

--------------------------------------------------------

فرمانده سرشان داد مي‌زد. شانزده، هفده ساله بودند. دو نفري رفته بودند يك كيلومتر جلوتر درگير شده بودند، ناامن كرده بودند ولي موقع برگشتن نتوانسته بودند اسلحه‌هاشان را بياورند. فرمانده سرشان داد مي‌زد. مي‌گفت: «شما كه لياقت نداشتيد، نبايد مي‌رفتيد.» بقيه ولي تحسين‌شان مي‌كردند. جرأت‌شان را مخصوصاً.شب كه شد غيبشان زد نزديك سحر ديديم دو نفر مي‌آيند سمت خاكريز. از سر و كولشان هم انواع و اقسام اسلحه آويزان است. شانزده، هفده ساله به نظر مي‌رسيدند

--------------------------------------------------------

وصيتنامه‌اش را باز كردم. چشم‌هايم را پاك كردم. نوشته بود: پدر و مادر عزيزم من زكات فرزندان شما بودم كه با طيب خاطر پرداختيد. حالا به فكر خمس باشيد

--------------------------------------------------------

پايش قطع شده بود. خواستم ببندم كه گفت :«برو سراغ بقيه زخمي‌ها.» گوش ندادم. همان پاي قطع شده‌اش را برداشت و كوبيد توي سرم. گفت: «اگر بيايي جلو با همين مي‌زنمت.» رفتم سراغ بقيه. صبح كه شد ديدم پايش توي دستش است، چشمش به آسمان. چشم‌هايش را با دستم بستم

--------------------------------------------------------

خيلي شوخ بود. هر وقت بود خنده هم بود. هر جايي بود در هر حالتي دست بردار نبود. خمپاره كه منفجر شد تركش كه خورد گفت: بچه‌ها ناراحت نباشيد، من مي‌روم عقب، امام تنها نباشد. امدادگرها كه مي‌گذاشتندش روي برانكارد، از خنده روده‌بر شده بودند

قصه‏هاي ميني‏ماليستي جنگ

نويسنده: مهدي قزلي

آماده ملاقات با حضرت باشيد

2005-09-21T15:39:00.000+04:30

اين عيد سعيد پانزده شعبان را به همه مسلمين و به همه ملت ايران تبريك عرض مي كنيم. ماه شعبان ماه بزرگي است كه در آن، در سوم آن، بزرگ مجاهد عالم بشريت متولد شد و در پانزده آن، حضرت مهدي موعود- ارواحناله الفداء- پا به عرصه وجود گذاشت... و ما بايد در اينطور روزها و در اينطور ايام الله توجه كنيم كه خودمان را مهيا كنيم از براي آمدن آن حضرت. من نمي توانم اسم رهبر روي ايشان بگذارم؛ بزرگتر از اين است. نمي توانم بگويم كه شخص اول است؛ براي اينكه دومي در كار نيست. ايشان را نمي توانيم ما با هيچ تعبيري تعبير كنيم الا همين كه «مهدي موعود» است. آني است كه خدا ذخيره كرده است براي بشر. و ما بايد خودمان را مهيا كنيم از براي اينكه اگر چنانچه موفق شديم ان شاءالله به زيارت ايشان، طوري باشد كه رو سفيد باشيم پيش ايشان. تمام دستگاههايي كه الان به كار گرفته شده اند در كشور ما- و اميدوارم كه در ساير كشورها هم توسعه پيدا بكند- بايد توجه به اين معنا داشته باشند كه خودشان را مهيا كنند براي ملاقات حضرت مهدي سلام الله عليه

صحيفه امام- جلد 12- صفحات 481 و 483

از وبلاگ : سبز قلم

بناي زندگي روي حباب

2005-09-14T17:26:00.000+04:30

از قول من براي زنان و دختران جوان بنويسيد جاه طلبي از انسان موجودي ضعيف و بي هويت

مي سازد. سعي كنيد فريب ظاهر را نخوريد و قدر زندگي خود را بدانيد. اگر من قدر داشته هاي

...خود را مي دانستم امروز صداي خنده كودكم را در خانه مي شنيدم. اما افسوس

گفتگو با زن جواني كه در فرودگاه رها شد

ديروز، روز سينما

2005-09-13T15:51:00.000+04:30

سيد مرتضي آويني

«فیلم اگر جاذبه نداشته باشد، فیلم نیست»

آیا این سخن همان همه كه مشهور است، بدیهی است؟ پر روشن است كه تا این نسبت بین فیلم و تماشاگر برقرار نشود، اصلاً مفهوم فیلم و سینما محقق نمیگردد: تماشاگر باید تسلیم جاذبه‌ی فیلم شود، چرا كه او با پای اختیار آمده است و اگر در این دام نیفتد، میرود. اگر فیلم جاذبه نداشته باشد، تماشاگری پیدا نمیكند و فیلم بدون تماشاگر، یعنی هیچ. پولی كه برای بلیت پرداخت میشود نیز تأییدی است بر همین توقع… و اصلاً شك كردن در این امر، شك كردن در مشهورات و مقبولات عام است. طبیعت زندگی بشر نیز با این اقتضا همراه است كه مردم از آنان كه در مشهورات شك میكنند، خوششان نیاید

اگر جذابیت اصالت پیدا كند و هیچ حدی نیز وسیله را محدود نكند، آنگاه همان اتفاق میافتد كه اكنون در سینمای غرب افتاده است: فیلمساز كمند خویش را به غرایز شهوی و غضبی تماشاگر و هزار ضعف دیگر در وجود او بند میكند تا سد دفاع روانی او را خرد كند و وجودش را به تسخیر كشد. اگر سینما بخواهد بر ضعف‌های روحی بشر ـ عواطف سطحی و مبتذل، تمایل به جلوه‌فروشی و خودنمایی، تمایل به غلبه و استكبار، تمایل به فرار از مواجهه با دشواریها و واقعیات، تمایل به تسلیم در برابر قدرت، غرایز شهوی، تمایل به اسراف و افراط در تمتع و لذت‌جویی و … ـ بنا شود، كار به رشد این صفات مذموم در وجود بشر خواهد انجامید و او را از حد اعتدال انسانی خارج خواهد كرد

هیچ فیلمسازی نمیتواند بدون یك تصویر از مخاطب خود فیلم بسازد و خواه ‌ناخواه، روحیات او در كارش ظاهر میشود. سحر این نوع فیلم‌ها، بسته به هویت كارگردان، اقشار مختلفی از مردم را دربرمیگیرد. فیلمساز انتلكتوئل نمیتواند با مردم مخاطبه‌ای داشته باشد و بالعكس، فیلم‌های فارسي و هندی و … نوعاً روی خطاب با عوام‌الناس دارند؛ اگرچه با شیوه‌هایی یكسان، از طریق «تسخیر جادویی روان تماشاگر». اینجا دیگر اطلاق لفظ «مخاطب» به تماشاگر فیلم، محلی ندارد، چرا كه آنچه بین فیلم و تماشاگر ـ در این نوع فیلم‌ها ـ میگذرد، دیگر مخاطبه یا همزبانی نیست، بلكه تسخیر جادویی روان و یا به قول یكی از دوستان، هیپنوتیزم است

جان كلام اینكه باید تماشاگر فیلم را انسانی صاحب عقل و اراده و حریت ذاتی دانست و با او آنچنان رفتار كرد كه شأن انسانی او اقتضا دارد. جذابیت فقط در برابر نیازهای بشری معنا دارد و لذا اگر راه سوءاستفاده از ضعف‌های تماشاگر را بر خود ببندیم، باید روی به جاذبه‌هایی بیاوریم كه جانب كمال انسانی را رها نكرده‌اند و ریشه در فطرت الهی انسان دارند

گزيده اي از مقاله جذابيت در سينما

متن كامل

بعثت رسول

2005-09-02T10:25:00.000+04:30

كوه لرزيد. نوري صاعقه وار، آرامش صخره هاي مبهوت و سكوت دره ها را فرو ريخت. تازيانه

صدايي شگفت در خلوت شب پيچيد و آبشار آهنگي دلنشين در گوش مردي فرو ريخت كه چهل سال

تنها و غريب ، قدم در غار مي نهاد و بر آستانه عبوديت محبوب مي گريست، ناله مي زد

.و خاك نمناك را گواه شوق و عشق و بندگي خويش مي گرفت

رسولي آمد با عطر منتشر توحيد، با خلق عظيم، بشير روشني و نذير و

هشداردهنده از خطر پرتگاه ها و دام گسترده وسوسه ها، رسولي كه پلك آسايش

برهم ننهاد و انديشناك خواب زدگي و غفلت مردم بود تا آنجا كه خدايش به اشارت و صراحت

فرمود كه: «نزديك است جانت را تباه كني. بر تو جز ابلاغ پيام، رسالتي نيست» و آنگاه

«در ستايش روح بزرگش فرمود:«او حريص بر هدايت و رئوف و مهربان بر مومنان است

رسولي برانگيخته شد كه مي گفت: من از جهان شما نماز و عطر و زن را دوست

دارم. يعني زيبايي روح، لطافت بيرون و پايان بخشيدن به تحقير، شماتت و كم انگاري موجودي

.كه دامانش، پروازگاه انسان است و وجودش بهترين جلوه گاه رحمت و رأفت پروردگار

رسولي برانگيخته شد كه سادگي و ساده زيستي، پاكي و پارسايي،

.خوبي و زيبايي، در ركابش مي دويد و صراحت و فصاحت او زبانزد همگان بود

بعثت او بر همه آنان كه رحمت و شدت او مي شناسند و پانزده قرن پس از بارش باران وحي

.در حرا، هنوز خود را در زير اين باران تطهير مي كنند خجسته و مبارك باد

اين رسول برانگيخته، اين زمزمه گر صداي خدا، اين بهانه آفرينش آسمان و

زمين در قرآن چنين معرفي شده است: يا ايها النبي انا ارسلناك شاهداً و

مبشراً و نذيراً و داعيآً الي الله باذنه و سراجاً منيراً

و مگر پيامبر الگو و اسوه زندگي ما نيست؟ پس بكوشيم ما

.نيز «شاهد»، «مبشر»، «نذير»، دعوت كننده به سوي حق و چراغي روشنگر و ظلمت سوز باشيم

كه اگر چنين، مدال درخشان شيعه بودن بر سينه هامان خواهد درخشيد و

.آرمان بزرگ بعثت، تحقق خواهد يافت

نوشته: دكتر محمدرضا سنگري
از كتاب: يادهاي سبز

يا باب الحوائج

2005-08-31T19:07:00.000+04:30

السلام على المعذب في قعر السجون وظلم المطامير ذي الساق المرضوض بحلق القيود
...
در توانم نيست معاني اش را بنگارم

.عاشقان باب الحوائج امام كاظم عليه السلام را در كاظمين به خاك و خون كشيدند

،اين شيعيان شهيد كه الان پيش مولايشان هستند
.اما خدايا به حق صاحب عزاي امروز، امام زمان، آن ظالمين را بنيان كن نما
الهي آمين

آخرين نواي مناجات را هم از دست ندهيد

رجايى

2005-08-28T09:40:00.000+04:30

يكي از دوستان آقاي رجايي مي‌گفت، ما واقعا شخصيت ايشان را نمي‌شناسيم. بعد تعريف كرد، يك روز كه مي‌خواستم به ديدنشان بروم، ديدم از منزل خارج شدند. پرسيدم: «كجا تشريف مي‌بريد؟» گفتند: «مي‌خواهم بروم ميدان ژاله، چند كيلو ميوه بگيرم». گفتم: «چرا از خيابان ايران كه نزديك شماست، ميوه نمي‌خريد؟» پاسخ داد: در آن دكه‌ها و گاري‌هاي ميدان ژاله، دوستي دارم كه از او مي‌خواهم خريد كنم». همراهشان رفتم. وقتي به آن محل مورد نظر رسيديم، ديدم آقاي رجايي با صاحب دكه، خوش و بشي كرد و بعد دور از چشم او، ميوه‌هايي را كه كمي زدگي داشتند و از ميوه‌هايي بودند كه ديگران آنها را نمي‌خريدند، در پاكت مي‌ريزد. چون در آن موقع ميوه، سواكردني بود. از كار ايشان تعجب كردم كه چرا اين كار را مي‌كنند. چون من دو، سه بار ميوه‌هاي خوبي را جدا مي‌كردم و در پاكتشان مي‌گذاشتم، ولي ايشان به گونه‌اي كه صاحب دكه متوجه نشود، آنها را از پاكت بيرون مي‌آورد و به جاي آن، ميوه‌هاي وازده را داخل مي‌كرد. ميوه‌هايش را كه در پاكت ريخت، در آن را هم بست تا مبادا پيرمرد ميوه‌فروش، متوجه شود او چه ميوه‌هايي را انتخاب كرده است. پس از اين‌كه پول را پرداخت و با هم به طرف منزلشان برگشتيم، در مسير، علت اين كار را از او پرسيدم، لبخندي زد و گفت: «بابا تو به كار ما چه كار داري؟!». گفتم: «آخر مي‌خواهم بدانم». باز خنديد و گفت: «حالا برويم منزل، برايت تعريف مي‌كنم». در منزل باز اصرار كردم و گفتم: «واقعا اگر قصد صرفه‌جويي داشتي، چرا قيمت ميوه سواكردني را به او دادي؟» خنديد و گفت: «نه، جريان چيز ديگري است». پرسيدم: «چه جرياني؟» گفت: «اين برادر ما دو پسر داشت كه ساواك، يكي از آنان را شهيد و ديگري را هم زنداني كرده است. اين بابا هم درآمدي جز اين كار ندارد. چون با اين مصيبت‌هايي كه ديده، كسي خرجي او را نمي‌دهد، من و چند نفر از رفقا، قرار گذاشته‌ايم بدون اين‌كه او مطلع شود، در طول هفته به دكه‌اش مراجعه و خريدمان را فقط از او بكنيم و ميوه‌هاي وازده را به قيمت خوبي از او بخريم كه اموراتش بگذرد

غلامرضا فاضلي
برگرفته از : خلاصه خوبيها
گردآورنده: غلامعلي رجايي

سلام بر قلب زينب صبور

2005-08-22T11:40:00.000+04:30

:از نوشته هاى پارسال

سلام بر تو ای بانوی غریب دور از وطن ، سلام بر تو ای اسیر شهر به شهر و
ای زندانی وادی به وادی
سلام بر تو ای که در خرابه شام مسکن گزیدی
سلام بر تحیر تو به هنگام دیدن سر ِبرادر و سلام بر تسلط تو
!سلام بر صبر تو و سکوت تو و فریاد تو و قنوت تو
!سلام بر تعبد تو ! سلام بر آخرین کلام حسین با تو
!یا اختاه ! لا تنسانی فی نافلة اللیل ، خواهرم در نماز شب فراموشم نکن
!سلام بر ملتمس دعای حسین ! سلام بر نمازهای شبانه بی انقطاع تو
!سلام بر نماز شب نشسته عاشورای تو
،و سلام بر روح بزرگوار تو ، مسجود فرشتگان آسمانها
صلی علیک ملائـکة السماء

نویسنده : سید مهدی شجاعی
از کتاب : خدا کند تو بیايى

.پايان سخن، پايان من است. تو انتها ندارى

2005-08-17T16:03:00.000+04:30

چارده قرن تـمام است عـلـي ... بر هـمـه خـلق امـام است عـلـي
صـاحب کوثر و جام است عـلـي ... شـهره خـاص و عـوام است عـلـي
مهر بام و شه شام است عـلـي ... من چـه گويم که بنام است عـلـي
نام او, نام خداي ازلي است ... اسـم اعظم بخدا, نام عـلـي است

يا علـي, خلق همه مست تواند ... بـوجـود آمده, از هـست تواند
چشمها دوخته, بر دست تواند ... تو بلندي و, هـمـه پـست تواند
عاشقان واله و دلبست تواند ... عارفـان, طـالـب پيوسـت تواند
ما چو پروانه , تو شمع مايي ... مــايـه گـرمـي جـمـع مـايـي

يا علي, دست من و دامن تو ... چشــم دارم , به رخ روشـن تــو
خوشـه چـينم, به سر خرمـن تو ... سـرمه ام، خـاک سـُم توسن تــو
حـرم عـشـق بود مـدفـن تو ... آرزوي دل مـن، ديـــدن تــو
نا امـيـدم مکن از درگاهت ... نـظـري کـن , به فـقـيـر راهـت

شاعر: مرتضى جندقى فخرايى

مولود كعبه - يك

مولود كعبه - دو

مولود كعبه - سه

:و اما عيدى

مولودى - محمدرضا طاهرى

كاغذ ديوارى - كليك كنيد

مولود كعبه - سه

2005-08-17T15:56:00.000+04:30

جـشن فرخنده ميلاد علـي است ...دل ما خوش همه با ياد علي است
کعبه زايشگه آباد علـي است ... حـرم حـق دل آبـاد علـي است
خلق را چشم به امداد علي است... دل ما شاد ز ارشاد علـي است
چشم ما روشن از اين مولوداست... بر همه عيد علـي مسـعود است

مـبـدأ خـلق، وجود عـلـي اسـت ... هستي و بود، ز بود علـي اسـت
هر چه بينیم، نمود علي است ... خلق، محتاج به جود علـي اسـت
مرغ حق، گرم سرود علي است ... اسجدوا، رمز سـجـود علـي اسـت
ظاهراً، آدم اگر مسجود است ... باطنا، سجده بدين مولـود اسـت

کشـتي بـحر نجاتست، عـلــي ... چـشـمه آب حياتـسـت، عـلــي
اصل خير و برکاتست، عـلــي ... معـني صـوم و صلاتـست، عـلــي
چه رفيع الدرجاتست، عـلـي ... جـمع اضدادِ صفاتسـت، عـلــي
ها عـلـيٌّ بَشـَر کَـيـفَ بَشـَر ... رَبـُّهُ فـيـهِ تَـجـَلـّي وَ ظـَهــَر

مولود كعبه - دو

2005-08-16T08:38:00.000+04:30

در پـنـاه حـرمـت آمـده ام ... بـه امــيـد کرمـت آمـده ام
بـر در محـتـرمـت آمـده ا م ... بـه بـسـاط نِعـَمـَت آمـده ام
خـستـه از بار غمت آمده ام ... شـرح غـم تـا دهمـت آمـده ام
شــب تـاريـک مـرا روشـن کن ... سـهـل بر مـن خطـر زادن کن

من که نُه ماهه زن حـامله ام ... بـي پرستـارم و بي قابلـه ام
درد افکنده به تـن زلزله ام ... تنگ شـد از غـم دل حوصله ام
در دل افکند چنيـن ولوله ام ... مـگر از درد,تو سازي یَله ام
زايمان را تو به من آسـان کن ... درد سنگيـن مرا درمـان کـن

نصفه شب بسکه ز دل زاري کرد ... از دل و ديده گهر باري کرد
کـردگـارش ز کـرم يـاري کرد ... عـوض قابله غـمـخـواري کرد
حق از او خـوب نگهـداري کرد ... مــهربانـيٌ و پرستـاري کرد
داد در خـلـوت کـعبـه راهـش ... شـد حرم منزل و زايشگـاهـش

شـب او يکـسره با درد گذشـت ... بـا دل زار و رخ زرد گذشـت
آن شـب دل سـيـه سـرد گذشـت ... شب بر آن دردکـش فرد گذشـت
بر سرش هر چه شب آورد گذشـت ... هرچه آن درد بر او کرد گذشـت
تاکه شب رفت و سحر گاه رسيد ... آن مه نو سفر از راه رسيـد

ز آسـمان کوکـب بـخـتـش پرزد ... بـر دل ظـلمـت شـب, آذر زد
چـون هما بر سـر کعـبه پـر زد ... چتـر نوري سر آن (مادر) زد
وه چه فـال خوشي آن اختـر زد ... پيــک اقبال رسيـد و در زد
قَدَمـش گفـت : مـبـارک بـادا ... بر سرش تـاج تـبـارک بـادا

نغـمـه مـرغ سحـر از يـک سو ... شادي رکـن و حجـر از يک سو
کـعبـه در رقص نگر از يک سو ... بانگ تکبـيـر پسر از يک سو
مـادرش کرده به بر از يک سو ... نشر آن تازه خبـر از يک سو
همه گـفتند: عـلــي آمده است ... مظـهر لـم يـزلـي آمده است

فـاطـمـه بنـت اسد شـيري زاد ... شـيـر غـرّان جهانگيـري زاد
دسـت بر قبضـه شـمشيـري زاد ... عـقل کـل,صاحب تدبيـري زاد
پـور آورد ولـي پـيــري زاد ... بـهـر مردان خدا ميـري زاد
آري آن ميـر امـيـر عرب است ... شيـر يزدان و خداي ادب است

شد برون فاطمه از خانه عشـق ... مست و مـخمور ز پيمانه عشق
شمـع حـق را شده پروانه عشـق ... مي کند فخر به دردانـه عشق
بَرَدش جـانـب کـاشـانـه عشـق ... بوسه زن بر لب جانانـه عشق
تا مگـر غـنـچـه لب باز کند ... مـعـجـز عيـسـوي آغـاز کند

چـونکه ديـدند زنـان عـربش ... وان مبـاهـات و نـشـاط طربش
خـوش دويدند هـمه از عـقبش ... تـا بپـرسـنـد ز حـالات شـبش
شـب تنهـايي و درد و تَـعَـبـَش ... زاد چـون ايـن پـسر نوش لبش
روي نـيکـوي عـلـي راديدند ... بـهر تبـريـک رخـش بـوسيدند

مولود كعبه - يك

2005-08-15T12:25:00.000+04:30

نیمه های شب و سرمای شدید ... گوش شب ناله ای از دور شنید
دل به درد آمده ای می نالید ... دسـت بر پشت و کمر می مالیـد
گاهی از درد به خود می پیچید ... گاه از پـرده دل ناله کشیـد
مگـر این بود زن حـامله ای ... بی پرسـتاری و بی قابله ای

درد ِ زا ، بر کمرش سخت گرفت ... پشت و پهلوی و ِرا ، درد گرفت
گویی از خون جـگر لخـت گرفت ... نیمه شب سـوی حرم رخت گرفت
جان پناه خوشی از بـخت گرفت ... پرده کعـبه در آن وقت گرفت
تا مگر ، پرده ز کارش گیرد ... دسـت حـق آید و ، بارش گیرد

گفت: ای باخـبر از راز دلـم ... اي خـداي من و دمـسـاز دلـم
مهـر تـو بارقه انداز دلـم ... بر سـر کـوي تو پرواز دلـم
شـنــوي از کــرم آواز دلـم ... دسـت تو پـرده زن سـاز دلـم
سـهـل کـن عارضـه مشـکل مـن ... بـار بـردار ز روي دل مــن

رجب

2005-08-08T13:01:00.000+04:30

امام هفتم فرموده اند: رجب نام نهرى است در بهشت كه از شير, سفيدتر و از عسل, شيرين تر
.است; هر كس يك روز از آن را روزه بدارد خداوند از آن نهر به او بياشامد

حضرت محمد(ص) فرمود: رجب ماه استغفار امت من است, پس در اين ماه طلب آمرزش كنيد كه
.خداوند آمرزنده و مهربان است
و رجب را ((اصب)) مى گويند. زيرا كه رحمت خداوند در اين ماه بر امت من بسيار ريخته
.مى شود. پس بسيار بگوئيد استغفر الله و اسئله التوبه

اعراب وقتى كه درياها مواج مى شد, رودها جارى مى گرديد و درختان رشد و نمو مى كرد
مى گفتند موسم رجب است و آن را تعظيم مى نمودند و طى آن از جنگ و خونريزى اجتناب
.مى نمودند و ((رجبته ترجيبا)) به معناى بزرگداشت مى باشد

در روايات منقول از پيامبر اكرم و اهل بيت(ع) نام هايى براى ((رجب)) ذكر شده است. از جمله آنها ((رجب الفرد الاصب)) مى باشد, زيرا در اين ماه رحمت الهى همچون بارانى كه از آسمان
.مي آيد بر بندگانش فرو مى ريزد
به اين ماه ((اصم)) هم گفته اند زيرا از نظر فضيلت كمتر ماهى به آن مى رسد و حتى در
.زمان جاهليت مورد تعظيم و احترام اعراب بوده و حرمت آن را نگه مى داشته اند

رجب به ((شهر الاستغفار)) هم معروف است زيرا در اين زمان عباد خداوند با طلب آمرزش و مغفرت از سيئات فاصله مى گيرند و به رحمت الهى نزديك مى شوند و در واقع در اين جويبار
روح و روان خويش را از هرگونه آلودگى منزه ساخته و رذائل و خباثت ها را
.از قلب خود مى زدايند

.در برخى منابع روايى اين ماه را ((شهر اميرالمومنين)) ناميده اند. يعنى ماه ولايت
.زيرا در سيزدهم رجب ولادت آن امام متقين و پيشواى پرهيزگاران روى داده است

همچنان كه شعبان را ماه رسول خدا(ص) و رمضان را ماه خدا گفته اند, رجب را ((حبل الهى)) نيز ناميده اند, زيرا ريسمان رحمت الهى و لطف ربوبى براى بندگان از عالم ملكوت آويخته
.مى شود تا هر كس بخواهد توسط آن به مقام قرب راهى يابد

از خاتم رسولان روايت شده است: خداوند را در آسمان هفتم فرشته اى به نام ((داعى)) است, هرگاه ماه رجب فرا برسد در تمامى ليالى آن از آغاز تا بامداد اين ملك چنين ندا مى دهد: ذاكران, مطيعان, مستغفران, توبه جويان, مژده, مژده, بشارت, بشارت, من مإنوس با كسى هستم كه با من همنشين شود و مطيع كسى هستم كه از من پيروى كند, بخشنده آنم كه از من طلب بخشش كند, ماه من است و بنده, بنده من و رحمت, رحمت من است, هر كس مرا در اين ماه بخواند او را اجابت مى كنم و هر فردى كه از من چيزى بخواهد خواسته اش را برآورده مى نمايم, هر كس از من راه بخواهد, هدايتش مى نمايم, اين ماه را رشته پيوند ميان خود و بندگانم قرار داده ام, هر
.كه بدان دست يازد, به من رسد

زاهد بودن

2005-07-17T13:07:00.000+04:30

:اميرالمؤمنين فرمود
:تمام زهد بين دو كلام از قرآن است، كه خداي سبحان فرمود

لكيلا تأسوا علي ما فاتكم و لا تفرحوا بما آتاكم. سوره حديد آيه بيست و سه
.تا بر آنچه از دست شما رفته حسرت نخوريد، و به آنچه به شما رسيده شادمان مباشيد

كسي كه بر گذشته افسوس نخورَد و به آينده شادمان نباشد، زهد را از هر دو سو به دست
.آورده است و همه جوانب زهد را رعايت كرده است

حكمت 439 نهج البلاغه ترجمه محمد دشتي

*** ***

نوشته بعدي: إن شاء الله اول ماه رجب

تهران، ساعت 12 شب

2005-07-12T10:36:00.000+04:30

هم قطاران عزيز! ساعت موعود فرا رسيد. ارتش وطن پرست ايران حكومت پوسيده آخوندي را برچيد. كليه واحد هاي ارتش، ژاندارمري و شهرباني اعلام همبستگي نمودند، هر گونه مقاومت
.به شدت سركوب خواهد شد. آماده اخذ دستورات باشيد
شوراي نظامي كشور، 21/4/1359

اين پيامي است كه بايد پس از پيروزي "كودتـاي نوژه" وسايل ارتباط جمعي به آگاهي مردم
.مي‏رساندند
كاخ سفيد، كودتـا را بهتر از حمله عراق قبول داشت. امريكايي ها استاد كودتـا بودند و
بزرگترين كودتـاهاي تاريخ (28 مرداد تهران و پينوشه شيلي) را خودشان راه انداخته بودند. کودتـاي نوژه هم در سطح خود بي نظير بود. خانه شريعتمداري كه به عنوان رهبر مذهبي كودتا انتخاب شده بود در يوسف آباد اجاره شده بود، هتل محل اقامت سربازان براي بعد از كودتا رزرو شده بود. نيروهاي اطلاعاتي فراري ساواك ، گارد جاويدان سابق، قسمتي از لشگر 92 زرهي اهواز، خلبانان پايگاه هاي هوايي مهرآباد و شكاري نوژه و كادر فرماندهي نيروي دريايي نيروهاي كودتـا را تشكيل مي دادند.نيروهاي اطلاعاتي كودتـا از ماه ها پيش در صداوسيما و مخابرات نفوذ كرده بودند و آمادگي اين را داشتند كه در روز كودتـا
.اكثر تلفن هاي تهران را قطع كنند

برنامه اين بود : 7 روز قبل از كودتا، بني صدر نيروها را به كردستان مي فرستد. عراق
روزهاي نزديك به كودتا فشار خود را زياد مي كند. در روز عروسي (كودتا)، نيروها پايگاه نوژه را تصرف مي كنند. هواپيماها به ظاهر براي دفع حملات عراق از باند بلند شده و به سمت تهران حركت مي كنند. جماران بمباران شده و بعد صدا و سيما بمباران مي شود.وقتي بمبارانها تمام شد، نيروهاي زميني وارد عمل مي شوند. از طرف ديگر هواپيماهايي براي بمباران فرودگاه
.دزفول و نقاط حساس ديگر مشخص مي شوند. ساعت شروع 12:30 شب

به نعيمي گفتند بيا كارت داريم. بهترين خلبان پايگاه نوژه حساب مي شد. گفتند بايد جماران
را بمباران كني و در كودتا ممكن است تا 5 ميليون نفر را هم بكشيم. پول را به او دادند و منتظر جواب ماندند. نعيمي از ترس گفت جماران را نمي زنم، اما صدا و سيما رامي زنم. مسوولين
.كودتا هم قبول كردند. نعيمي مانده بود چه كند؟ فقط توانست با مادرش صحبت كند
«.شيرم را حلالت نمي كنم، اگر جلوي كودتا را نگيري»
.و همان يك حرف باعث شد نعيمي به فكر لو دادن كودتا بيفتد، اما به كسي اعتماد نداشت
.رفت تهران قضيه را به آقاي خامنه اي گفت.كودتا قبل از اين كه شروع شود،شكست خورده بود

----------------------------------------

:روايتي ديگر

بعد از مدتى ماجراى كودتاى پايگاه شهيد نوژه را ترتيب دادند و برنامه‏ريزى كردند. اين
هم از طرف همان دستگاههاى جاسوسى دشمن، براى فتح ارتش بود. آنها مى‏خواستند يا موفق شوند كه اين هدف اولشان بود و با اين توفيق، با دستِ ارتشى كه عناصر نفوذى‏شان
در آن بود به انقلاب خاتمه دهند و يا اگر موفق نشدند، بين مردم و ارتش و بين انقلاب و ارتش
.فاصله بيندازند
توطئه خطرناكى بود. اما اين توطئه هم به‏وسيله ارتشيها خنثى شد. شايد ملت ايران نداند
آن كسانى كه موجب شدند توطئه كودتاىِ بسيار خطرناك پايگاه شهيد نوژه خنثى شود، خودِ
جوانان ارتشى بودند كه آمدند به ما اطلاع دادند. يك خلبان جوان در نيمه شب آمد و درِ
خانه ما را زد و با اصرارِ زياد ما را وادار كرد كه حرفش را گوش كنيم. حرفش اين بود كه اين كودتا در ظرف بيست‏وچهار ساعت آينده انجام مى‏گيرد. بعد هم عناصر دنبال كننده اين
قضيه - نظاميان و ارتشيهاى متدين آن پايگاه - بيشترين نقش را در خنثى‏ كردن آن كودتا داشتند. آن كسى كه در اين صحنه از ارتش دفاع كرد، خودِ ارتش بود. خودِ ارتش نگذاشت كه
اين چنگال دشمن به او وصل شود و توطئه خود را در ارتش پياده كند. آن جوان خلبان هم
.بعدها جانباز شد. الان هم هرجا هست، اميدواريم كه مشمول فضل خدا باشد
.اين هم يك امتحان بود كه توطئه دشمن، باز به‏وسيله خودِ ارتش خنثى شد و از بين رفت

آيت الله خامنه اي

منبع: يک دو سه

!تکيه بر همين ديوار

2005-07-09T14:53:00.000+04:30

ايستاده بود پشت همين در، تکيه داده به همين ديوار و در را به روي پيامبري باز کرده بود

.که هر صبح مي آمد که بگويد: پدرت فدايت، دخترم

ايستاده بود پشت همين در، تکيه داده به همين ديوار و در را به روي پيامبر باز کرده بود

.که هر غروب مي آمد که بگويد: شادي دلم، پاره تنم

ايستاده بود پشت همين در، تکيه داده به همين ديوار و در را به روي پيامبري باز کرده بود

.که مي خواست برود سفر و آمده بود زير گلوي او را ببوسد

ايستاده بود پشت همين در، تکيه داده به همين ديوار و در را روي پيامبري باز کرده بود

.که پي کساي يماني مي گشت تا در آن آرامش يابد

ايستاده بود پشت همين در، تکيه داده به همين ديوار و در را به روي پسرش حسن عليه السلام

.«باز کرده بود «جدت زير کساست، برو نزديک

ايستاده بود پشت همين در، تکيه داده به همين ديوار و به حسين عليه السلام خسته از راه

«آمده، گفته بود «نورچشمم»، «ميوه دلم»، «جد و برادرت زير کسايند

ايستاده بود پشت همين در، تکيه داده به همين ديوار و در را روي علي عليه السلام باز

«کرده بود. روي علي که بي تاب مي گفت «بوي برادرم محمد عليه السلام مي آيد

ايستاده بود پشت همين در، تکيه داده به همين ديوار، يعني آيا در را روي جبرئيل خودش باز

کرده بود؟

ايستاده بود پشت همين در، تکيه داده بود به همين ديوار و تنها گليم زير پايش را

.بخشيده بود

ايستاده بود پشت همين در، تکيه داده به همين ديوار و گردنبند يادگاري را کف دستهايش

.دراز کرده بود سمت فقيري که از اين همه سخاوت گريه مي کرد

ايستاده بود پشت همين در، تکيه داده به همين ديوار و پارچه اي کشيده بود روي سرش چون

.حتي چادرش را بخشيده بود

ايستاده بود پشت همين در، تکيه داده به همين ديوار و قرص نان را گرفته بود بيرون تا

.دستهاي مسکيني آن را بقاپد. بعد از گرسنگي روزه بي سحري چشمهايش سياهي رفته بود

ايستاده بود پشت همين در، تکيه داده به همين ديوار و قرص نان شب بعد را به دستهاي

.يتيمي سپرده بود. و باز به اسيري

ايستاده بود پشت همين در، تکيه داده به همين ديوار و به صورت شرمنده زني که براي بار

.دهم سؤالي را مي پرسيد لبخند زده بود

ايستاده بود پشت همين در، تکيه داده به همين ديوار و در را براي مردش باز کرده بود که

باز با دست خالي از راه مي رسيد. و نگفته بود که چند روز است غذايش را به بچه ها

.داده و خود نخورده است

ايستاده بود پشت همين در، تکيه داده به همين ديوار و در را روي چشمهاي خيس علي باز

.کرده بود، روي مردي که جانش و برادرش را از دست داده بود

ايستاده بود پشت همين در، تکيه داده بر همين ديوار و شنيده بود همسايه ها بلند، طوري

.که بشنود، مي گويند: علي! او را ببر جايي دور از شهر، گريه هايش نمي گذارد شب بخوابيم

ايستاده بود پشت همين در، تکيه داده به همين ديوار و به بلال که ساکت و محزون آن پشت

.ايستاده بود، گفت: دوباره اذان بگو، من دلتنگم

ايستاده بود پشت همين در، تکيه داده به همين ديوار و در را روي علي باز کرده بود که

.مي آمد تا براي سالهاي طولاني خانه نشين باشد

.ايستاده بود پشت همين در، تکيه داده به همين ديوار و گفته بود: نمي گذارم ببريدش

!...ايستاده بود پشت همين در، تکيه داده بود درست بر همين ديوار که

نويسنده: فاطمه شهيدي
از کتاب: خدا خانه دارد
ناشر: دفتر نشر معارف

:امير مومنان فرمود

2005-07-04T15:21:00.000+04:30

.از كفاره هاى گناهان بزرگ، به داد دادخواه رسيدن، و اندوه اندوهگين را برطرف كردن است

بهت فرشتگان

2005-06-27T11:44:00.000+04:30

:نكته اي ناب از امام خمينى(ره) به نقل از استادشان مرحوم آيه الله شاه آبادى

سه آيه آخر سوره مباركه حشر را تلاوت كنيد تا ملكه شما شود و اولين اثرى كه از آن مترتب

مى‏شود، پس از مرگ و شب اول قبر است. وقتى كه ملكين از طرف پروردگار براى

سؤال و جواب مى‏آيند، در جواب «مَن ربُّك؟» بگوئى: «هُوَ اللَّهُ الَّذِي لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ عالِمُ الْغَيْبِ وَ

الشَّهادَةِ هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحِيمُ * هُوَ اللَّهُ الَّذِي لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلامُ الْمُؤْمِنُ

الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ * هُوَ اللَّهُ الْخالِقُ الْبارِئُ الْمُصَوِّرُ

«لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى‏ يسَبِّحُ لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ

وقتى اين طور پاسخ بگويى ملائكه الهى مبهوت و متحير مى‏شوند، چون اين

.معرفى حق است به زبان حق، نه معرفى حق به زبان خلق

!!احترام به آراء مردم

2005-06-19T18:12:00.000+04:30

روي تصوير کليک کنيد

برگرفته از بخش :: خارج از لوح :: سايت لوح

بي تفاوتي مُرد

2005-06-15T19:27:00.000+04:30

...نبودي ببيني

2005-05-24T19:19:00.000+04:30

ممد نبودي ببيني، شهر آزاد گشته / خون يارانت، پرثمر گشته
آه و واويلا، كو جهان‌آرا / نور دو چشمان تر ما

هر وقت مي شنوم، دلم مي خواهد بتركد

به بهانه اولين سال ِاينجا

2005-05-14T18:52:00.000+04:30

سلام عليکم
.و امروز، جمعه» در سالروز آغاز صرير نوشته شد»
.ناخواسته و ندانسته. يعني فراموش کرده بوديم
.اما ناخواسته اش بهتر شد. اگر بخوانيدش، متوجه خواهيد شد
.اين دو-سه جمله هم به رسم يادگاري، به بهانه اولين سالِ اينجا

من هيچ وقت به اين فكر نكرده ام و نمي كنم كه جامعه براي من چه كرده است؟
هميشه در اين فكرم كه من براي جامعه چه مي توانم بكنم! اين شعار زندگي من
.بوده و هست
.غم هايم را براي خودم نگه مي دارم و شادي هايم را با ديگران تقسيم مي كنم

.از ميان صحبتهاي خواندني کسي که نيم قرن معلمي کرده
.شرح مفصلش اينجاست

پي نوشت: اين هم اولين پست صرير

و امروز، جمعه

2005-05-13T06:17:00.000+04:30

نام تو بر زبان من آمد، زبانه شد
سیل گدازه های خروشان روانه شد

گفتم به خاک نام تو را، جنگلی امید
گفتم به شعر نام تو را، عاشقانه شد

گفتم به باد نام تو را، گردباد گشت
گفتم به رود نام تو را، بی کرانه شد

گفتم به راه نام تو را، رفت و رفت و رفت
گفتم به لحظه نام تو را، جاودانه شد

این حرفها که همهمه ای در غبار بود
با نم نم ترنم نامت، ترانه شد

شعری از: قربان ولیئی

داستانچه هشتم - بي عنوان

2005-05-08T19:05:00.000+04:30

.سال ها آزمايش كرد تـا تجربه كند
.حالا وقتش بود كه تجربه هايش را آزمايش كند

نويسنده: اشرف منصوري مقدم

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
داستانچه هفتم
داستانچه ششم
داستانچه پنجم

راوی فتح

2005-04-12T18:39:00.000+04:30

آرمانخواهی انسان
مستلزم صبر بر رنجهاست
پس برادر خوبم، برای جانبازی در راه
آرمانها یاد بگیر که در این سیاره رنج
صبورترین انسانها باشی

سید مرتضی آوینی
72/1/15

پی نوشت: شهادت 72/1/20

من پادشاه نیستم

2005-04-07T12:24:00.000+04:30

من پسر زنی هستم که با دستهایش از بزها شیر می دوشیداین را به عرب بیابانی گفت
.عرب بیابانی از هیبت پیامبری که همه قبایل به او ایمان آورده بودند، لکنت گرفته بود
آمده بود جمله ای بگوید و نتوانسته بود و کلماتش بریده بریده شده بودند. رسول الله از جایش بلند شده بود. آمده بود نزدیک و ناگهان او را در آغوش گرفته بود. تنگ تنگ. آن طور که تنشان تن هم را لمس کند. در گوشش گفته بود:«من برادر توام»، «اَنا اَخوک» گفته بود فکر می کنی من کی ام؟ فکر می کنی من پادشاهم؟ نه! من از آن سلطان ها که
.خیال می کنی نیستم
من اصلا پادشاه نیستم» «لیس بملک» من محمدم. پسر همان بیابان هایی هستم که»
«تو از آن آمده ای. «من پسر زنی هستم که با دستهایش از بزها شیر می دوشید
حتی نگفته بود که پسر عبدالله و آمنه است. حرف دایه صحرانشینش را پیش کشیده بود
که مرد راحت باشد. آخرش هم دست گذاشته بود روی شانه او و گفته
بود:«هون علیک» «آسان بگیر، من برادرتم» مرد بیابانی خندید و
«صورت او را بوسید:«عجب برادری دارم

راستی هم عجب برادری بود. یک برادر با کارهای عجیب و غریب. مثل دوستهای خجالتی. از آن ها که صداشان در نمی آید. داشت می رفت مسجد. تو کوچه یک یهودی جلویش را گرفت. گفت:«من از تو طلبکارم، همین الان باید طلبم را بدهی.» رسول الله گفت:«اول این که از من طلبکار نیستی و همین طوری داری این را می گویی. دوم هم این که من پول همراهم نیست، بگذار رد شوم.» یهودی گفت:«یک قدم هم نمی گذارم جلو بروی.» رسول الله گفت:«درست نگاهم کن. تو از من طلبکار نیستی.» ولی یهودی همین طور یکی به دو کرد و بعد هم با حضرتش گلاویز شد. کوچه خلوت بود، کسی رد نمی شد که بیاید کمک. مردم دیدند پیامبر برای نماز نرسید. آمدند پی اش. دیدند یهودی ردای پیغمبر را لوله کرده، دور گردن حضرت پیچانده و طوری می کشد که پوست گردن او قرمز شده. تا آمدند کاری کنند از دور بهشان اشاره کرد که نیایید. گفت:«من خودم می دانم با رفیقم چه بکنم.» رفیقش؟ منظورش همین رفیقی بود که با ردا او را می کشاند. چشمشان
.افتاد در چشم هم
«یهودی گفت:«بهت ایمان آوردم، با این بزرگواری، تو بی تردید، پیغمبری

یک دوست عجیب غریب از آن ها که توی دوستی حساب کتاب هم نمی کنند. دیده یکی محتاج است، تنها ردایش را هم بخشیده، حالا نشسته توی خانه و نمی تواند آن طور بیاید مسجد. خدا است که دوباره عتابش می کند <<و لا تبسطها کل البسط>> «دیگر نگفتم که همه دستت را باز کن، طوری که برای خودت هیچی نماند» این چه جور دلی است که تو داری؟

.از همه قشنگ تر حال و روز او را علی علیه السلام توصیف میکند
علی می گوید:«رسول الله یک طبیب دوره گرد بود.» دلش نمی آمد که خیلی باابهت بنشیند آن بالا مریض ها شرفیاب حضور بشوند. لوازم معالجه اش را بر می داشت
«راه می افتاد دور شهر، پی مریض ها. «طبیب دوِّار بطِبّه
چی با خودش بر می داشت؟ یک دستش «مرهم» می گرفت یک دستش «وسم». برای آن ها که فقط
.زخم داشتند مرهم می گذاشت. ولی بعضی ها، دمل های چرکی داشتند، باید جراحی هم می کرد
.وسم» مال همین کار بود. وسم یعنی داغ هایی که قدیم برای شکافتن استفاده می کردند»
.جراحی سرپایی
.«علی می گوید:«مرهم هایش کاری بودند، اثر داشتند.» «أحکم مراهمه
.«وسم هایش هم حسابی بودند «و أحمی مواسمه

اول فکر کردم از همه قشنگ تر را علی گفته ولی الان یک جمله حتی قشنگ تر هم یادم آمد که درست همین حال را بگوید. آن هم توصیف خداست از او. «یک رسولی آمده سراغتان که تحمل رنج شما برایش سخت است» <<لقد جاءکم رسول من أنفسکم عزیز علیه ما عنتّم>> آخرش هم تقصیر این دلش شد که در آن روایت گفت:«هیچ پیامبری به اندازه من سختی نکشید.» حساب دودو تایی اگر بخواهی بکنی نسبت به بقیه پیغمبرها خیلی هم اوضاع برای او سخت نبود. در طائف سنگش زدند، در اُحد هم پیشانی و دندانش را شکستند. بقیه هم از این جور مصیبت ها داشته اند. ولی از حساب دودو تایی که بزنیم بیرون، اگر حواست به حرف خدا باشد که «رنجهای شما، برای او گران تمام می شود، طاقتش را می برد» این جوری اگر چرتکه بیندازی، راستی هم چقدر سختی کشیده! اندازه نادانی و غل و زنجیرهایی که همه ما به خودمان بسته ایم اگر بخواهد رنج بکشد، اگر حرص بزند که ما را به راه بیاورد، واقعا هم چه کارش سخت است.

آخرش این که خدا داشت تماشایش می کرد. بعد
گفت «چه اخلاق شگرفی داری» <<إنک لَعَلی خُلُق عظیم>> انگار
از دست پخت خودش در شگفت مانده باشد...

نوشته : فاطمه شهیدی
از کتاب : خدا خانه دارد
ناشر : دفتر نشر معارف

صبر از زبان عجز ثـناخوان زینب است

2005-03-29T15:49:00.000+04:30

: برگرفته از سرشک سرخ

.بنام خدا

.خدايی که آفريد هر آنچه که هست و بوده و خواهد بود

در حضور ميرزای شيرازی (ميرزای بزرگ ، صاحب فتوای تحريم تنباکو) روضه حضرت زينب خوانده
. می شود

.روضه، روضه ورود اهل بيت به مجلس ابن زياد است

.روضه خوان شروع می کند

.حمد و تسبيح الهی و دعاهای معمول ابتدای روضه ها

:و با يک جمله ادامه داد که

وقتی اهل بيت وارد مجلس ابن زياد شدند، زينب(س) به نحوی وارد شد
که <<مستنکرا>>، يعنی کسی او را نشناخت يا خواست که کسی نشناسدش

:تـا {روضه خوان} آمد ادامه بدهد صدای ميرزای شيرازی بلند شد

!آقا! اول حق اين جمله را ادا کنيد و بعد ادامه دهيد

.روضه خوان هاج و واج مانده که چه بگويد

:وقتی ميرزای بزرگ اين را ديد، خود شروع به صحبت کرد که

ايها الناس! برای زينب هيچ شکنجه و توهينی بدتر از اين نبوده که بر کوفه ای وارد
شود که زمانی پدرش از آنجا بر تمامی مملکت اسلامی خلافت می کرده و حالا او را
.اسير بدانجا آورده اند

!؟مگر نه اينکه زينب در کوفه حلقه درس داشته است

گلبرگ هشتم

2005-03-18T12:24:00.001+03:30

،خداوند هر سال یک کتاب جدید نازل می کند
با چهار فصل و
.سیصد و شصت و پنج صفحه
ما چند صفحه را با تـأمل می خوانیم؟
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
گلبرگ هفتم
گلبرگ ششم
گلبرگ پنجم